kuiflooze Hoenders kunnen nooit voor Poolsche doorgaan; want het kenteeken 

 vertoont zich bij hen zoo gebrekkig-, dat niemand er zich in kan vergissen. 



De Haan nu is steeds zwart, met glanzige veeren, die een groenen en soms, 

 naarmate er het licht op valt, een violetten metaalglans hebben; de kuifVeê ren zijn 

 zuiver glanzend wit, de naakte wangen en baarden donkerrood, de bek en de 

 pooten donkergrijs en de iris geelbruin. De bek is iets meer naar beneden gebo- 

 gen en langer dan bij andere Hoenderrassen. Het ligchaam is breed, krachtig en 

 zwaar, en een volwassen Haan weegt 2 a 27 2 kilo. Hij is even groot als de Goud- 

 pelshaan, maar iets zwaarder. 



De Hennen zijn minder glanzig zwart, en hebben, gelijk wij hiervoren aan- 

 merkten, eene uit rondere veeren bestaande kuif. Bij haar schijnt die kuif nog 

 breeder, en zijn zelden de oogen zigtbaar, hetgeen door het meer breede en minder 

 bewegelijke harer veeren veroorzaakt wordt, terwijl deze bij den Haan langer zijn 

 en daardoor . heen en weder kunnen slingeren, zoodat hij, ook doordien zijne 

 veeren zoo veel smaller zijn, er veel beter tusschen door kan zien. De naakte 

 deelen aan haar kop en hare pooten hebben dezelfde kleur als bij den Haan; 

 daarentegen is haar snavel iets lichter van kleur, maar ook omlaag gebogen, 

 terwijl hare iris meer naar het bruine trekt. 



Bij de pas uitgekomen kuikens ontbreekt de kuif, maar is reeds de verheven- 

 heid van den schedel duidelijk zigtbaar, en daaraan kan men dan reeds spoedig 

 bemerken, welke later de fraaiste kuiven zullen krijgen; want hoe meer ontwik- 

 keld die verhevenheid is, des te langer en voller worden de veeren op den 

 bovenkop. 



De Hen is eene goede broeister, en men kan haar dan ook het uitbroeijen 

 zeer wel toevertrouwen. Toch is het voordeeliger, de eijeren onder andere Kippen 

 te leggen, aangezien men dan een grooter aantal eijeren van de moeder-Hen (de Kloek) 

 verkrijgt. Sommige liefhebbers beweren, dat de Hen slecht broeit, maar daarentegen 

 zeer veel eijeren legt. Het is daarom nog niet bewezen, dat het eerste, als eene 

 slechte eigenschap, voor het ras in het algemeen geldt; trouwens iedereen weet, 

 dat de hoedanigheid van voeder en localiteit veel invloed op het eijerleggen uit- 

 oefent, en dat Kippen, die eenmaal aan het leggen geraakt zijn, niet op eens kun- 

 nen ophouden, en dus ook niet drie weken achtereen rustig kunnen blijven zitten. 



De eijeren zijn tamelijk groot en meestal puik van smaak. De kuikens ont- 

 wikkelen spoedig, wanneer voor hunne opvoeding behoorlijk zorg wordt gedragen. 



