Zoodra zij kuiven krijgen, moet men ze niet in den regen laten loopen, aangezien 

 de regendroppels, tusschen de kuifveêren doordringende, den kop vochtig maken, 

 hetgeen verkoudheid (zoogenaamde snot) en ziekelijke oogen kan te weeg brengen, 

 welke laatste kwaal ook door vochtigen grond en door te nat voeder veroorzaakt 

 wordt. Het eerste vereischte, ter voorkoming of genezing van deze kwalen, is dus 

 een drooge zandgrond en beschutting voor regen. Het voeder moet zooveel mogelijk 

 droog zijn, zoodat haver, rogge, gerst en boekweit voor hen bij uitstek geschikt 

 is; ook drooge, gekookte en fijngewreven aardappelen, gekookte rijst en stukjes of 

 kruimels brood zijn goed voor hen, maar men moet dit niet, zoo als voor vele 

 andere Hoenderrassen, met karnemelk aanmengen. Een meer vochthoudend voedsel 

 moeten zij zelf kunnen opsporen; daarom plante men eenige braambeziestruiken 

 in de nabijheid hunner loopplaats, of late ze nu en dan op een weiland of (als 

 het den houder niet te schadelijk is) op een moesgrond wandelen. Heuvelachtige 

 streken, waar heide en in den omtrek ook braambeziën in 't wild groeijen, 

 zijn voor dit ras het meest geschikt. Het is nogtans raadzaam, ze niet te 

 ver of zonder toezigt te laten rondloopen, daar Hoenders met kuiven veel meer, 

 dan zoo vele andere soorten van vogels, aan onverhoedsche aanvallen van roofdieren 

 blootgesteld zijn, vermits hunne kuifveêren dikwijls voor of over de oogen hangen 

 en hen daardoor beletten, vrij in 't rond te zien. Door diezelfde oorzaak zijn zij 

 ook zeer schrikachtig van aard, en men zal daarom wel doen, wanneer men ze 

 nadert, zich eerst te laten hooren, daar men anders, door hen onverwachts aan te 

 pakken of door eensklaps voor hen te verschijnen, hun een doodelijken schrik zou 

 kunnen aanjagen. 



