De meeste uit Shanghae aangevoerde Hoenders waren wit ol vuil roodachtig 

 geel (vaalkleurig). Tegenwoordig vindt men ook Goudpellen, Zilverpellen, Patrijs- 

 veeren enz., en zeker zullen er binnen eenige jaren nog wel andere bekend wor- 

 den, aangezien het ras nog in zijne kindsheid en zeer vruchtbaar is; daarbij komt 

 nog, dat Hanen zoowel als Hennen van dit ras er volstrekt niet tegen opzien, om 

 met andere Hoenderrassen in verwantschap te treden; vandaar dat er thans reeds 

 hier te lande zoo veel Hoenders gevonden worden, bij welke de grootte der Cochin- 

 china's duidelijk zigtbaar is, even als men onder laatstgenoemden dikwijls voorwerpen 

 opmerkt, bij welke de kleinere gestalte en verschillende kleuren van andere 

 Hoenders kunnen opgemerkt worden. 



Hanen van het echte ras zijn te herkennen aan hunne buitengewone grootte, 

 hooge en zware, bevederde pooten, korten staart, sterk ontwikkelde zijde- en 

 onderlij fveêren; korte baarden en kleinen, enkelen kam. De oorstreek is bij hen meestal 

 van ijle veeren voorzien, en de naakte vlek achter het oor meestal wit, anders 

 rood. Bij witte voorwerpen is deze vlek blaauwachtig, bij vale daarentegen meestal 

 rood. De pooten behooren geel te wezen, doch zijn bij velen grijs. De bek moet 

 lichtgeel of hoornkleurig, en de iris geelbruin zijn. De Hennen verschillen minder 

 van de Hanen dan bij andere rassen het geval is. Zij zijn p. m. V 6 kleiner en lig- 

 ter, hebben zeer korte kammen, kleine baarden, een korter bek, minder breeden 

 nek, maar des te sterker ontwikkeld achterlijf. Op het eerste gezigt vertoonen zij 

 reeds het kenmerk van goede eijerlegsters. Niettegenstaande haar grooten omvang, 

 zien zij er zeer zachtaardig uit; de Haan daarentegen heeft een brutaal en onbe- 

 schoft uiterlijk. 



Witte Cochinchina's hebben dezelfde vormen en eigenschappen als de vale; 

 het verschil bestaat alleen in de kleur. Sommige liefhebbers geven aan de eersten, 

 anderen weder aan de tweeden de voorkeur. De witte zijn het fraaist, maar de vale 

 in den regel het goedkoopst. 



De kuikens van beide rassen (of liever, van beide kleuren) zijn geelachtig wit; 

 zij hebben een lang zijdeachtig dons en meestal ook dons aan de pooten. In de eerste 

 dagen na het uitkomen zijn zij niet veel grooter dan de kuikens van gewone Zil- 

 verpellen: trouwens zijn ook de eijeren niet veel grooter dan die van andere Hoen- 

 derrassen. Na de eerste week echter ziet men hen spoediger ontwikkelen, en 

 naauwelijks zijn zij eene maand oud, of zij wegen reeds bijna het dubbele van de 

 straks bedoelde kuikens. Zij zijn ook minder, dan andere jonge Hoenders, aan 



