De broeitijd duurt zeventien a achttien dagen; de jongen zijn, even als die der 

 overige soorten, buitengewoon vlug, loopen reeds eenige oogenblikken na de geboorte, 

 en zijn reeds in hetzelfde najaar volwassen. In hun donskleed zijn zij iets lich- 

 ter aan de onderdeelen en donkerder op den rug, en staan ook reeds hooger op 

 de pooten, dan de jongen der Houtsnip. 



Zoodra zij uitgekomen zijn, loopen zij met de moeder mede, die hun ge- 

 woonlijk eenige passen vóórgaat en de insecten of slakjes oppikt, terwijl zij de 

 kleine weekdieren, spinnen en andere zachte voedingsstoffen voor hare jongen laat 

 liggen. De oude Snippen nemen ook wel jong groen tot voedsel. 



De Watersnip beweegt zich, loopende zoowel als vliegende, op zeer eigen- 

 aardige wijze. Na eenige schreden zoekende voorwaarts te hebben geloopen, blijft 

 zij gewoonlijk eensklaps staan, met het hoofd omhoog gerigt, alsof zij zich telkens 

 van hare veiligheid wilde overtuigen; vervolgens wipt zij eenige malen zeer schielijk 

 met den staart, en loopt een twintigtal snippenschreden in allerijl voort, om op 

 nieuw op den grond te zoeken. Dikwijls slaat zij onder het loopen met de vleugels 

 of rigt ze, terwijl zij staat, geheel op; veelal ook spreidt zij de vleugels uit en 

 rigt zich daarbij dikwijls geheel omhoog. Zij vliegt, bij naderend gevaar, reeds van 

 verre op, en draait en keert herhaaldelijk, alvorens regt door te gaan ; doch, eenmaal 

 in eene bepaalde rigting voortvliegende, legt zij in weinig tijds groote afstanden 

 af. Al deze bewegingen verraden het schuwe, wantrouwende karakter van dezen 

 vogel. Het is trouwens geenszins te verwonderen, dat de Watersnip schuw is; 

 want weinig vogels vallen meer in 's jagers smaak, dan deze soort. 



In het najaar trekken zij meestal 's nachts, en gewoonlijk in troepjes van twee tot 

 zes stuks; omtreeks dien tijd worden er ook bij dag dikwijls velen bij elkander gezien. 



De Watersnip is een teêre vogel; vandaar dat zij, ofschoon zeer snel in hare be- 

 wegingen, toch spoedig in de handen des jagers valt; want slechts een enkel 

 ha geitje behoeft haar te treffen, en de vogel valt neder. 



De jonge voorwerpen zijn voor de keuken de beste; vooral in het najaar zijn 

 zij bijzonder vet. Zij worden, op eene zeer eigenaardige, bekende wijze, met de inge- 

 wanden gebraden. In vele landen heeft men de gewoonte, de geschoten Snippen 

 aan eene der middelste staartpennen op te hangen, totdat de vogel, tot zekeren 

 graad van ontbinding overgegaan zijnde, neervalt, als wanneer hij, volgens de 

 meening van vele wildliefhebbers, het best geschikt is om gebraden te worden. 



