gevaar loopen, telkenmale verstoord te worden, zonder dat de ondervinding hen 

 wijzer maakt. 



De kleur der Kievitseijeren is te wel bekend, dan dat wij ze zouden behoe- 

 ven te beschrijven; evenwel is er onder die eijeren dikwijls eenig verschil in kleur 

 op te merken: die namelijk, welke op kleiachtige gronden gevonden worden, zijn 

 bruiner, dan die uit de weilanden, terwijl de in droogere streken gevonden eijeren 

 wederom iets grijzer zijn. 



De eijeren, waarvan er drie a vijf in één broeisel gevonden worden, worden 

 gewoonlijk in drie weken, bij koud voorjaarsweder soms in ongeveer vier en 

 twintig dagen, uitgebroeid; het mannetje lost daarbij dikwijls het wijfje af, dat 

 echter des nachts steeds op het nest blijft. Gelijk wij hierboven reeds aanstipten, 

 loopen de jongen reeds daags na de geboorte met de moeder mede; zij pikken 

 dan al zeer behendig kleine insecten van den grond, en liglen onder het loopen 

 de pooten zeer hoog op, waardoor zij een eigenaardigen gang aannemen. Hoewel 

 nog in hun dons, hebben hunne kleuren reeds eenige overeenkomst met die der 

 ouden; echter is de keel wit, terwijl het zwart dat aan den kop reeds aanwezig is, 

 zich slechts langzamerhand uitbreidt; de rug is bruingrijs en zwart gewolkt en de 

 buik wit; de poolen zijn grijsachtig, de oogrand donker bruin, en de pupil buiten- 

 gewoon blaauw. Ofschoon zij nog slechts eenige uren oud zijn, is hun instinct 

 reeds zeer ontwikkeld: bij het minste, wat hun vreemd voorkomt, drukken zij zich 

 tegen den grond, en blijven in die houding liggen, totdat het vermeende gevaar 

 voorbij is. Velen gelooven, dat het onrustig schreeuwen der ouden hun het sein 

 geeft om weg te kruipen; 't is zeer wel mogelijk; doch ook wanneer de ouden 

 afwezig zijn, doen zij, uit eigen beweging, hetzelfde. Voor 't overige gaat het met 

 de ontwikkeling hunner verdere eigenschappen niet minder vlug dan met die van 

 hun instinct: reeds op den tweeden dag is hun stemgeluid zoo duidelijk, dat men 

 hen niet ligt met de jongen van eene andere vogelsoort zou kunnen verwarren; op 

 den vijfden dag stappen zij reeds even statig als de ouden, rigten zich omhoog, 

 rekken den hals uit en zetten reeds de kuif op, die dan nog slechts uit half 

 ontwikkelde veeren bestaat, en op den tienden dag hebben zij reeds vederen op 

 den rug en pennen aan de vleugels, sterk genoeg om zich, wanneer zij verjaagd 

 worden, al fladderend te redden; zij verschillen nu nog maar weinig met de ouden; 

 alleen zijn de rugveêren iets minder glanzig, en hunne keel nog gedeeltelijk wit. 



De ouden houden evenwel nog eenigen tijd een wakend oog over hunne jongen: 



