en hiertoe wenschen we dan ook, na deze korte uitweiding, thans over te gaan. 



Mannetjes en wijfjes dragen een gelijkkleurig vederkleed; de eersten hebben 

 echter iets zwaarder bek, zijn over 't geheel iets grooter, en hebben ook een 

 krachtiger slemgeluid, dan hunne wederhelft. 



De Ooijevaars broeijen slechts éénmaal gedurende den zomer. Waar zij niet 

 in den neslbouw geholpen worden, namelijk door het plaatsen van een wagen- 

 wiel bovenop een mast, dak of muur, daar maken zij uit eigen beweging een 

 groot, vlak nest bovenop het dak van een of ander buitenhuis. Gaarne bouwen 

 zij hunne woning op muren van ruïnen, soms ook in de boomen. Zoo b. v. wordt 

 een mast- of dennenboom, waarvan de bovenste takken afgekapt of afgewaaid zijn, 

 dikwijls door een paar Ooijevaars in beslag genomen, om er hunne woning in te 

 rigten, waartoe zij doode takken als bouwstoffen bezigen. Ofschoon het nest 

 groot en zeer in 't oog vallend is, wordt het zelden door roofvogels aangerand, 

 maar dient het integendeel dikwijls te gelijker tijd om kleinere, zwakkere vogels te 

 herbergen. Het is dan ook volstrekt geen buitengewoon verschijnsel, dal Spreeuwen, 

 Ring- en Huismusschen of andere kleine gasten tusschen de takken van een 

 ooijevaarsnest komen logeren, ja zelfs daar hunne woningen bouwen. 



De eijeren zijn wit, langwerpig en glanzig en worden door het wijfje in onge- 

 veer eene maand uitgebroeid. Hoewel het nest gewoonlijk twee a vier eijeren 

 bevat, worden er echter zelden meer dan drie jongen grootgebragt; want al zijn 

 er vier eijeren uitgebroeid, dan dringen dikwijls de jongen elkander zoo lang links 

 en regts, totdat er een op zijde geduwd of wel geheel naar buiten gedrongen is. 

 Zulk een balling wordt door de landlieden een „uitbijter" genoemd. 



De jongen zijn bij het uitkomen van een digt, kort, helder wit dons voor- 

 zien; hun snavel is zeer kort en, even als de poolen, donkergrijs; hun ligchaam 

 is naar evenredigheid vrij lang, en hun bek groeit bijzonder snel, doch behoudt 

 nog lang zijne grijze kleur. Zij ontwikkelen niet zoo spoedig als de jongen der 

 meeste andere Steltloopers, hetgeen trouwens ook niet noodig is; want, al waren 

 zij vroeger wijs, zij zouden toch hel hooge nest niet kunnen verlaten, vóórdat 

 zij vliegen konden. Met de opvoeding der jongen verloopen gewoonlijk zes a acht 

 weken, en als zij den eersten vleugelslag zonder halsbreken er afgebragt hebben, 

 blijven zij toch nog eenigen tijd in het gezelschap der ouden, keeren met deze 

 's avonds naar het nest terug en worden nog door hun gevoed. 



Zoodra de jongen in hun eigen onderhoud kunnen voorzien , vereenigen zij 



