Ook wat de aanleiding tot het wegtrekken dezer vogels betreft, is men het 

 nog alles behalve eens. Sommigen meenen, dat gebrek aan voedsel, anderen, dat 

 koude hen daartoe aanspoort. Wel beschouwd, is echter noch het eene, noch het 

 andere als oorzaak aan te nemen; immers, de meeste trekvogels verhuizen of- 

 schoon er nog voedsel genoeg voorhanden is, en ofschoon zij — gelijk bij het toe- 

 vallig overwinteren van sommige dezer voorwerpen gebleken is, en gelijk ik zelf 

 ten opzigte van den Ooijevaar 's winters in de diergaarden hier te lande en in Enge- 

 land heb waargenomen — de koude van onze winters zeer goed kunnen verdragen. 

 Ziehier intusschen, wat er, onzes inziens, van deze quaestie is. Zoo lang men van 

 het standpunt uitgaat, dat zulke vogels bij ons te huis behooren, om in het 

 najaar slechts voor eenigen tijd te vertrekken, zal men nimmer den regten weg 

 ter opheldering vinden. Neemt men daarentegen aan, dat deze vogels in die stre- 

 ken, waar zij gedurende ons wintersaizoen vertoeven, inheemsch zijn, en dat zij 

 slechts om te broeijen, en om voor hunne jongen geschikt voedsel te vinden van daar 

 herwaarts trekken, dan, gelooven wij, zal men de verklaring van dit verschijnsel 

 veel meer nabijkomen; want het verhuizen staat bij de meeste trekvogels veel 

 meer in verband met. de broeijing, dan met hun voedsel, laat staan dan met de 

 koude. 



Wij zouden echter te veel van ons onderwerp afwijken, en moeien dus hier- 

 mede van deze quaestie afstappen, daar zij ons de grenzen van Onze vogels 

 in huis en tuin verre zou doen overschrijden. Derhalve, wat inzonderheid de 

 Ooijevaars betreft, nog slechts het volgende. 



Hun voedsel bestaat uit visch, reptilen, muizen en groote insecten; in tijd van 

 nood ook dood aas. In gevangenschap geeft men hun visch en kleine stukjes 

 raauw vleesch. Het zijn zeer oplettende, vertrouwelijke vogels. Behalve in dier- 

 gaarden en groote tuinen, kan men ze moeijelijk voor liefhebberij houden; want 

 opgesloten zijnde, raken zij aan 't kwijnen, worden vuil en zijn dan veeleer lastig 

 dan aangenaam. 



