"Wil men meer dan vier eijeren van één wijfje hebben, dan moet men, zoodra 

 er een gelegd is, dit wegnemen, maar steeds zorgen, dat het wijfje op het laatst 

 hare eijeren zelve kan uitbroeijen; meer dan zes broeit zij er zelden in eens uit. 



De pasgeboren jongen zijn niet zwart, maar grijsachtig wit, met grijze pooten 

 en donkere oogen. Het dons wordt eerst dan veel donkerder, wanneer er de don- 

 kergraauwe veeren tusschen te voorschijn komen. In hunne twee eerste jaren zijn 

 de jonge voorwerpen veel graauwer dan de ouden, doch worden, naarmate zij in 

 leeftijd vorderen, al zwarter en glanziger. Zij zijn reeds met hun tweede jaar tot 

 voortteling geschikt, en kunnen vijftig en meer jaren oud worden. 



't Is niet ondienstig, voor deze vogels, in de nabijheid van een vijver, eene 

 woning in te rigten, namelijk een uit rietmatten of uit mandewerk zamengesteld 

 hok van ongeveer een kubiek Ned. el inhoud en met de geheel geopende voorzijde 

 naar het water gerigt. De meest geschikte plaats voor zulk een hok is tusschen 

 heesters of onder boomen, liefst zooveel mogelijk beschut. De Zwanen zullen er 

 wel niet altijd gebruik van maken, maar kunnen er toch een schuilhoek vinden, 

 wanneer het 's nachts te koud of het weder te guur is. 



De Zwarte Zwaan voedt zich hoofdzakelijk met kleine waterplanten en zaden; 

 ook eet zij gaarne kleine weekdiertjes, die zij van den bodem en langs de water- 

 kanten vangt, waartoe zij, daar zij niet duikt, den kop onder water steekt; bla- 

 deren van kropsalade en jonge kool neemt zij bij voorkeur. Zij houdt van diep, 

 helder water, en kan de koude vrij wel verdragen; bij strenge vorst dient men 

 haar echter naar binnen te halen. 



Hare eigenschappen komen met die der Tamme Witte Zwanen in vele opzigten 

 overeen; zij is even moedig en zwemt even statig. 



Voor velen is zij echter nog eene weinig of in 't geheel niet bekende soort, ver- 

 mits zij eerst in de vorige eeuw in Europa levend werd gezien en nog slechts sedert 

 eenige jaren in ons land meer algemeen is geworden. De eersten, die, ongeveer eene 

 eeuw geleden, in Nederland leefden, werden dan ook als iets hoogst zeldzaams 

 beschouwd, te meer daar alle destijds bekende Zwanen wit waren. 



Eene nog zeldzamere en kleinere soort is de Zwarthals-Zwaan (Cygnus nigri- 

 collis), wier ligchaam wit, doch wier hals en kop zwart zijn. Zij is afkomstig uit 

 Zuid-Arnerika en wordt soms in deze of gene diergaarde levend gezien. Evenwel 

 is de kans, om deze soort te acclimatiseren, vooreerst weder voorbij, omdat de 

 weinige voorwerpen, die in Europa leefden, bijna allen gestorven zijn. 



