De broeitijd der Wilde Eend duurt van Maart tot Mei. Het nest is van gras, 

 worteltjes en biesjes gemaakt en heeft weinig kunstmatigs. Het ligt steeds nabij 

 het water, hetzij langs den oever, of in het riet. Somtijds bouwen zij het ook 

 op wilgenboomen, namelijk op die, welke ten gevolge van herhaalde snoeijing 

 alleen uit breeden stam en slechts dunne takken beslaan. Dat de Wilde Eend ook 

 in holle boomen en in de bosschen, ver van het water, zou broeijen, is misschien 

 wel eens waargenomen, doch dit is buiten den regel en zekerlijk door bijkomende 

 omstandigheden veroorzaakt. 



De eijeren, soms veertien in getal, zijn glanzig groenachtig wit, en worden 

 alleen door de Eend in omstreeks eene maand uitgebroeid. Zoodra het laatste ei 

 gelegd is, verwijdert zich de Waard van de Eend, doch blijft steeds in de nabij- 

 heid van het nest. De Eend draagt daarentegen zeer veel zorg voor hare aan- 

 staande nakomelingschap en is eene ijverige broeister. Zij verlaat het nest nooit 

 zonder eerst de eijeren met grashalmen of riet overdekt te hebben, en wanneer 

 haar onder het broeijen het een of ander vijandig wezen nadert, verdedigt zij 

 haar nest door te bijten en aan te vliegen. 



Daar de Eend eerst bij het laatst gelegd ei begint te broeijen, komen de 

 jongen meestal op een en denzelfden dag uit. Bij de geboorte zijn zij nog eenig- 

 zins week of klam, en kunnen zich slechts met moeite bewegen. Velen meenen, 

 dat de kuikens, zoodra zij uit het ei komen, onmiddellijk te water gaan; dit ge- 

 schiedt echter eerst eenige uren later, wanneer zij, door de moederlijke warmte, 

 wat gedroogd zijn; alsdan gaat de Eend zelve vooruit, de jongen volgen haar 

 zonder aarzelen, en de geheele eendenfamilie onderneemt den watertogt; de jongen 

 zwemmen al zeer aardig, duiken en zoeken in het kroos of langs den waterkant 

 naar voedsel. De Eend verliest geen harer jongen uit het oog, en waarschuwt of 

 beschermt hen zooveel mogelijk. Er bestaan echter voor de kuikens vele gevaren, 

 waaraan zij zelden ontsnappen; voor roofvogels kunnen zij zich verbergen, maar 

 is er een snoek of waterrat in de nabijheid, dan is gewoonlijk een der Eendjes 

 verloren. Men heeft evenwel dikwijls opgemerkt, dat de Eend onder luid ge- 

 kwaak eensklaps het water verliet en onmiddellijk door al de jongen gevolgd werd, 

 zonder dat men vooraf eenig teeken van gevaar in het water kon opmerken; 

 waarschijnlijk had in zulke gevallen de Eend een dier vijanden bespeurd (want de 

 vogels bezitten, vooral wanneer zij jongen hebben, fijner instinct, dan menigeen wel 

 zou onderstellen), waarom dan ook de kuikens,, hare waarschuwing begrijpende, 



