DE VALK. 



FALGO COMMUNIS. 



Men verdeelt de Valken in verschillende groepen, waarvan gewoonlijk de 

 grootere soorten, als de meest ontwikkelde, schoonst gevormde en moedigste, 

 „Edelvalken" worden genoemd. Hieronder zijn alleen die soorten begrepen, welke 

 eertijds tot de vogel- en wildjagt werden gebezigd, waaraan zij dan ook hoofd- 

 zakelijk dien vereerenden titel „Edelvalk" te danken hadden. Thans bestaat die 

 grootsche uitspanning niet meer, ten minste niet meer in die mate als vroeger, toen de 

 valkenjagt als het edelste en verhevenste jagtvermaak geschat werd. Onder de voor- 

 naamste oorzaken , waardoor de valkenjagt van lieverlede minder in aanzien is geraakt , 

 mogen wel geteld worden : de veelvuldig verbeterde stelsels van geweren , andere rig- 

 tingen der weelde, veranderde smaak der jagtliefhebbers, alsook gebrek aan dege- 

 lijke , ondervindingrijke valken-afrigters. Voor 't overige kan men eene breedvoe- 

 rige beschrijving van dit aloude jagtvermaak, met al zijne bijzonderheden , in Schle- 

 gelen Verster's Traite de Faueonnerie vinden, welk prachtwerk echter buiten het 

 bereik van menigen vogelliefhebber is gebleven en thans als eene zeldzaamheid 

 in bibliotheken voorkomt. 



De Valk , die in de wetenschap ook als F. peregrinus is beschreven , is over 

 den geheelen aardbol verspreid, doch vormt naar gelang van de door hem bewoonde 

 landstreken , van elkander afwijkende rassen, die gewoonlijk als soorten beschouwd 

 worden. In Nederland wordt hij vooral in het najaar, doch soms ook, inzonderheid in 

 Drenthe , des zomers gezien. Hij is trouwens een weinig algemeene vogel en houdt zich 

 dikwijls en geruimen tijd in streken op , waar hij niet ligt opgemerkt kan worden. 

 Aan bergrijke landen schijnt hij de voorkeur te geven, en hij bezoekt steeds zulke 

 streken, waar ruime vlakten, diepten of valeijen een voor hem geschikt jagtterrein 

 opleveren. Komt hij soms in de boomen, dan rust hij, loerende, op een uitste- 



