Over het algemeen zijn hunne kleuren zeer eenvoudig, met uitzondering van eenige 

 kleine soorten, die donker glanzig groene of blaauwgroene veeren hebben. 



De Torenvalken vormen eene groep, waarvan vele soorten onderling veel 

 overeenkomst in grootte en kleur hebben; deze maken het ondergeslacht Tinnun- 

 culus uit, en onze Torenvalk is dan ook bij velen onder den naam Tinnunculus 

 alaudarius bekend. 



Het mannetje ziet er in zijn volkomen kleed waarlijk lief uit en is meer, dan 

 bij eenige andere soort het geval is, van het wijfje te onderscheiden. Het wijfje 

 is namelijk licht kaneelkleurig en heeft borst en buik met overdwarsche banden, 

 den rug bruingraaw en gestreept; haar kop is van boven overlangs, haar rug daar- 

 entegen overdwars gestreept; voorts heeft zij de vleugelveêren breeder gevlekt, en 

 den staart bruin met donkere banden, terwijl zij over 't geheel iets zwaarder is. 

 Het mannetje daarentegen is grijs en roskleurig zonder banden, maar met vlekken 

 aan de onderdeelen en den rug. Jonge mannetjes zijn even als de wijfjes, maar 

 bij de ouden ontbreken de overdwarsche banden geheel. Over 't algemeen hebben 

 de jongen nagenoeg de kleuren der oude wijfjes, doch zijn iets bruiner. 



De Torenvalk bewoont Europa en Afrika, en wordt overal vrij talrijk aange- 

 troffen; hij vertoeft, al naar gelang der landen, in verschillende localiteiten. In 

 Noord- Afrika b. v. vindt men hem zoowel in zandige vlakten, als op de toppen 

 der hooge bergen. Op al de Kaap-Verdische Eilanden is hij algemeen, en vliegt 

 daar boven de bergtoppen (sommige p. m. 6000 voet hoog) zoowel als langs de 

 rotsachtige zeestranden. In Palestina ziet men hem op ruïnen en in de zonnige 

 vlakten, terwijl hij in verschillende streken van Midden-Afrika (echter niet beneden 

 de evennachtslijn) midden in de bosschen is waargenomen. In Nederland bezoekt 

 hij de duinen, en vangt er vogels en sprinkhanen, hij zweeft boven weilanden om er 

 veld- en spitsmuizen magtig te worden, vliegt naar de steden, jaagt de grootste Tildui- 

 ven na, zet zich op een of anderen hoogen toren neer en beloert van daar al wat er 

 omlaag voorvalt. Onverschrokken valt hij zijne prooi aan en onvermoeid is hij in 

 zijne strooptogten. Met een zeldzaam geduld bespiedt hij een in het gras verscholen 

 muis, vliegt even heen en weer en houdt zich, door snelle, trillende vleugelsla- 

 gen, als op ééne plek in de lucht staande, zoodat men schier zou meenen, dat 

 hij met uitgespreide vleugels aan een koordje hangt, en zóó, den kop omlaag, 

 onbewegelijk starende en de klaauwen tot den aanval gereed, wacht hij den ge- 

 schikten oogenblik af, om zijn prooi te overvallen; dan schiet hij eensklaps als 



