er voorbeelden van, dat een wijfje, binnen ééne week, vier cchtgenooten verloor en 

 dat er telkens een nieuwe kwam opdagen, om den verlorene te vervangen. In 't 

 voorbijgaan zij hier nog opgemerkt, dat van de tien gepaarde mannetjes zelden 

 meer dan vijf of zes hunne volmaakte kleuren hebben; want hun volkomen veder- 

 kleed krijgen zij niet vóór hun .derde of vierde jaar; en zij' paren reeds in hun 

 tweede. 



De jongen blijven lang in het nest, en zijn, daar zij zeer langzaam ontwik- 

 kelen, eerst op betrekkelijk gevorderden leeftijd in staat, in hun eigen onderhoud 

 te voorzien. Zij worden eerst door het mannetje alleen, later door beide ouders 

 met stukgebeten buit gevoerd. 



De Torenvalken drinken weinig, eten veel op eens en kunnen daarna lang 

 vasten. In het najaar vangt men ze soms met het vinkennet. 's Winters, als zij hongerig 

 zijn, vallen zij op gekooide vogels aan, al hangen die ook tegen de huismuren. 

 Overigens is de Torenvalk schuw of mak, al naardat hij wel of niet verontrust 

 wordt. Op de Kaap-Verdische Eilanden kon ik ze tot op zes a acht passen nade- 

 ren, hetgeen men in ons land zeker niet zal kunnen doen. Op Madeira, waar men 

 ze Francelhó's noemt, zijn zij in het bewoonde gedeelte zóó schuw, dat zij reeds 

 op vijftig pas de vlugt nemen; in het onbewoonde, hoogere gedeelte daarentegen 

 zijn zij weder zeer mak. Op de Kaap-Verdische Eilanden noemt men den Toren- 

 valk ZebelUnha (op St. Jago heet hij echter Falcoa of Falconha), en wordt zijn 

 vleesch door de zwarte inwoners gegeten en vooral dat der jongen voor eene 

 lekkernij gehouden; een bewijs, dat hun smaak zeer veel van den onzen verschilt. 

 Maar al valt hij niet in onzen smaak, toch heeft hij ook in Europa onder het 

 menschdom zijne vijanden, en daaronder bekleedt eene eerste plaats de jager, die 

 hem vervolgt niet alleen omdat hij het een „mooi schot" noemt, als hij er een 

 doodschiet, maar ook omdat de Torenvalk, de verdelger van jong wild en eijeren, 

 als een geduchte concurrent van den jager, derhalve als schadelijk voor de jagt 

 te boek staat; daarbij komt nog, naast de eer van het „mooije schot", ook eenig 

 voordeel, naardien voor een dooden Torenvalk eene kleine premie uitbetaald wordt. 

 Maar ook onder het klein gevogelte heeft hij zijne antagonisten, b. v. de Kwik- 

 staarten en Zwaluwen, die hem al schreeuwende navliegen en voor wie hij 

 inderdaad min of meer bevreesd schijnt; ook de Vlaamsche Gaai schreeuwt en 

 raast, en de Klaauwier is niet tot bedaren te brengen, zoodra zij een Torenvalk 

 te zien krijgen; evenzoo wordt hij door Kraaijen vervolgd, en dezen zetten die 



