Er is tot dusver weinig of niets bekend geworden aangaande 'de levenswijze 

 der Papegaaijen in hun natuurstaat, hunne wijze van broeijen, en dergelijke bij- 

 zonderheden meer. Zoo bekend als de vogel in zijn kooileven is, zoo weinig weet 

 men van zijn leven in den natuurstaat. Het is mij juist daarom des te aangenamer, 

 hier datgene te kunnen mededeelen, wat ik zelf ten aanzien van het huishoudelijk 

 leven dezer vogels heb waargenomen. 



In het onbebouwde gedeelte van Ilha do Principe, daar waar de natuur al- 

 lerlei levende wezens, behalve den mensch, herbergt, ligt een ontzagwekkend bosch, 

 met klimplanten en velerlei vruchtdragende struiken digt begroeid. Dit bosch ligt 

 op en tegen den wand van een tamelijk hoogen berg. Van een afstand bezien' 

 vertoont het zich als een rijzend landschap, geheel uit boomen bestaande; want 

 de rotsachtige bodem is geheel door den weelderigen plantengroei bedekt. Deze 

 bergtop ligtp. m. 1200 voet boven de oppervlakte der zee en wordt door de inboorlin- 

 gen Pico de Papagayo genoemd. Dit is de eigenlijke broei- en verzamelplaats, 

 het algemeene rustpunt dezer vogels. Alle Papagayos van llha do Principe brengen 

 daar den nacht door; 's avonds tegen zonsondergang komen zij van alle zijden 

 des eilands naar hun rustoord heen, terwijl naderende vlugten door een vrolijk 

 gefluit hare aankomst te kennen geven. De voorwerpen, die reeds aangekomen zijn 

 en een geschikten rusttak hebben uitgekozen, keuvelen en babbelen nog geruimen 

 tijd en fluiten onophoudelijk den aankomenden troepen hun welkom toe. Dit 

 vrolijk getier begint iederen avond ten half 6 en eindigt ten half 7 ure. Lang- 

 zamerhand neemt het geraas in hevigheid af, en ten laatste laten nog slechts 

 enkelen zich hooren. Wel hoort men soms nog in het donker bij tusschenpoozen 

 hier en daar eenige geluiden, doch dat zijn waarschijnlijk slechts achterblijvers, 

 misschien wel ruziemakers. Ook geraakt wel eens de geheele bende 's nachts in 

 oproer; doch dit wordt, naar ik meen, slechts door een onverwacht bezoek van 

 Vliegende Honden, Wilde Katten of Civetten veroorzaakt. 



's Morgens gaat het geregelder. Tegen 6 ure (tegen zonsopgang) verlaten zij 

 hun nachtverblijf en verspreiden zich, weder troepsgewijze, over het geheele 

 eiland. De meesten begeven zich naar het oostelijk gedeelte of naar de bergtoppen, 

 waar zij 't allereerst den zonneschijn kunnen genieten. Later op den dag bezoeken 

 zij het geheele westelijke gedeelte, en wanneer, tegen het midden van den dag, 

 de zonnewarmte te fel wordt , verbergen zij zich tusschen het gebladerte der hooge 

 boomen. 



