seksen. Volgens Otto Finsch, in zijne uitmuntende monographie der Papegaaijen, 

 zijn de jonge Ara's in hun eerste vederkleed door de volgende kenmerken van de 

 ouden te onderscheiden: de kleine vleugeldekveèren zijn groen, even als de achterste 

 schouderveêren, welke echter in het midden reeds grootendeels geel zijn; de 

 grootste ondervleugeldekveêren zijn vuil oranjekleurig, aan de einden duidelijker 

 rood. Zij verschillen dus weinig van de ouden. 01 zij bij het verlaten van het 

 nest een eenvoudiger kleed dragen, is niet bekend doch zeer waarschijnlijk. 



De Roode Ara bouwt zijn nest in een boomhol; dikwijls ook maakt hij zich 

 meester van het verlaten nest van een Specht of andere vogelsoort; en is de 

 ingang van zulk een nest hem te naauw, dan verwijdt hij dien met den bek. Het 

 wijfje legt twee witte , bijna ronde eijeren. Volgens Azara , is het mannetje haar 

 in het broeijen behulpzaam. Men heelt ook opgemerkt, dat de Ara, zoodra hij 

 zijn boomhol is binnengetreden, zich bedaard rondkeert, ten einde zijn staart 

 spiraalsgewijze in het gat te kunnen bergen. Finsch echter schrijft, dat, vol- 

 gens den Prins von Wied, de staart van den broeijenden Ara buiten het nest uit- 

 steekt, waardoor hij onwillekeurig zijne aanwezigheid verraadt. De jongen worden 

 door beide ouden met sappige vruchten en in den krop geweekte maïs grootge- 

 bragt, en blijven met de ouden rondvliegen, totdat zij volwassen zijn. 



Volgens Taylor zijn deze vogels zeer aan elkander gehecht, dermate zelfs, 

 dat, wanneer men uit eene vlugt een hunuer heeft neergeschoten, de overigen 

 onder een klagend gekras rondom den verslagene blijven fladderen; zoodat de jager 

 doorgaans tijd genoeg heeft, om uit denzelfden troep nog anderen neer te schieten. 



Hoewel de Ara's zeer schuw en wild van aard zijn, tieren zij toch in ge- 

 vangenschap zeer goed; von Humboldt zag ze zelfs te Maypures, in den omtrek 

 der hutten van de inboorlingen van Guacamayos, vrij in het veld rondvliegen, 

 doch steeds naar die hutten terugkeeren. 



Het stemgeluid der Ara's kan het best vergeleken worden bij dat van de 

 Raaf. Het zijn geweldige schreeuwers: bij het minst, wat hun overkomt, schreeu- 

 wen zij dat iemand het hooren en zien vergaat. Soms echter laten zij een zacht 

 gefluit hooren, dat niet onaangenaam klinkt. 



Men houdt ze in gevangenschap ter wille van hunne kleuren; en ofschoon 

 lastig en soms zelfs kwaadaardig zijn, treft men ze niettemin in alle diergaarden 

 menigvuldig aan. In gevangenschap zijn het zeer onverdraagzame vogels, die 

 gaarne alles, wat zij maar in hunne magt kunnen krijgen, stukbijten en, wanneer 



