eenkomst met het mannetje van den Torenvalk (F. tinnunculus) ; in zijn zomer- 

 kleed daarentegen gelijkt hij op den Sperwer (Nisus fringillarius). De jonge 

 Koekoeken zijn, in hun eerste levensjaar, geheel bruinachtig, met overdwarscho, 

 donkere banden; na den eersten rui worden zij blanker aan de onderdeelen en 

 komen dan met het oude wijfje overeen. 



Dat men den Koekoek dikwijls voor een Sperwer heeft gehouden, is een 

 gevolg van de kleuren, welke hij met de zoo even genoemde vogels gemeen heeft; 

 dat men hem, in zijn onvolkomen gevederte, echter niet voor den Torenvalk aan- 

 ziet, is daaraan toe te schrijven, dat ook de Torenvalk over 't algemeen weder 

 voor een Sperwer gehouden, of veelal onder dien naam aangeduid wordt. 



Er zijn misschien weinig vogels, waarover zoo veel geschreven is, als over 

 den Koekoek. Steeds heeft men gemeend; de reden te kunnen vinden, waarom 

 de Koekoek zijne eijeren niet zelf uitbroeit. De meeningen daaromtrent, te menig- 

 vuldig om ze hier allen op te sommen, loopen zeer verre uiteen, doch niet ééne 

 heeft men tot dusverre met bewijzen kunnen staven. Bij enkele dezer meeningen, 

 en wel de meest algemeen aangenomene, willen we hier een oogenblik stilstaan. 

 Eenigen dan beweren, dat het Koekoekswijfje daarom hare eijeren niet zelve 

 kan uitbroeijen, omdat het borstbeen bij de Koekoeken meer vooruitsteekt en 

 scherper is, dan bij de meeste andere vogels. Wij kunnen echter die stelling - niet 

 aannemen, aangezien bij het broeijen der vogels het borstbeen niet met de eijeren 

 in aanraking komt, daar de eijeren aan weerszijde en voor de borst worden ge- 

 schoven en zoo aan de warmte van het ligchaam des broeijenden vogels zijn bloot- 

 gesteld. Eene andere bewering ter verklaring van het hier bedoelde verschijnsel is, 

 dat het Koekoekswijfje slechts bij groote tusschenpoozen hare eijeren legt en 

 dat, aangezien zij op die wijze p. m. acht eijeren in één zomer voortbrengt, zij 

 geen gelegenheid heeft om ieder ei afzonderlijk of allen gelijktijdig uit te broeijen 

 en het jong, of de jongen, groot te brengen. Aan deze meening kunnen wij 

 geene andere waarde hechten, dan dat zij het feit citeert. De oorzaak, waarom 

 het eene ei zoolang na het andere wordt gelegd, verklaart zij niet. 



Sommigen wederom gelooven, dat, aangezien er van deze vogels meer 

 mannetjes dan wijfjes bestaan, ten gevolge waarvan zij in polyandrie leven, de 

 mannetjes onophoudelijk elk wijfje zouden overvallen, terwijl dit aan 't broeijen 

 was; daardoor zouden de eijeren breken of verwaarloosd worden; ook zou 

 het broeijende wijfje, indien het op nieuw bevrucht werd, het eene broeisel 



