moeten verwaarloozen, om een ander te kunnen grootbrengen, zoodat ten slotte 

 ieder broeisel verloren zou gaan. De verkondigers van deze meening voegen er echter 

 niet bij, dat het Koekoekswijfje, hare moeijelijke omstandigheden tegenover de ver- 

 helde mannetjes inziende, het verstandiger acht, hare eijeren aan de zorgen van 

 andere vogels over te laten. Uit deze meening kon men nog de zonderlinge ge- 

 volgtrekking maken, dat de Koekoeken vroeger wel broeiden, doch later, door 

 de ondervinding geleerd, zeer wijselijk daarvan hebben afgezien. Doch, alle scherts 

 ter zijde, deze meening strookt ook kwalijk met de gedane waarneming, dat het 

 wijfje soms haar jong later komt verzorgen. 



Dat dit niet in den regel kan geschieden, behoeft naauwelijks betoog; immers, 

 wanneer elk wijfje in één zomer omstreeks acht eijeren heeft te leggen, zullen 

 er zich zeker vele moeijelijkheden opdoen, die haar beletten hare acht verschil- 

 lende jongen, op zoo veel verschillende plaatsen gehuisvest, te komen voeren. Het 

 spreekt toch van zelf dat, wanneer het eerste ei gelegd is, er binnen zestien a 

 zeventien dagen een jong uit te voorschijn moet komen; gesteld nu, dat het jong 

 uitkomt en door de moeder wordt bespied, om het eenige dagen later te voeren, 

 wat moet die Koekoek-moeder het dan van lieverlede druk krijgen! In dezelfde 

 week toch, waarin 't jong uitkomt, moet zij een tweede ei in een ander nest 

 trachten binnen te smokkelen, en wanneer dan, tien of vijftien dagen later, het 

 derde ei gelegd wordt, heeft het eerste jong naauwelijks veeren. Later alweer 

 legt zij het vierde ei, en dan heeft zij het tweede en het derde jong te verzorgen; 

 en zoo voortgaande met acht eijeren in drie a vier zomermaanden te leggen, 

 heeft zij, bij het laatste ei, in verschillende nesten: drie jongen, waarvan er nog 

 niet één oud genoeg is, om uit te vliegen, en dan nog één (het vierde) dat juist 

 uitgevlogen is en op een tak zit te schreeuwen. De twee oudsten der overige vier 

 hebben eveneens kans den hongerdood te sterven, daar zij dan, ofschoon reeds 

 uitgevlogen, nog voedsel en nog de zorgen hunner pleegouders verlangen, liet 

 spreekt dus van zelf, dat aan het opvoeden der jongen door de Koekoek- moeder 

 niet te denken valt. Het is waar en bewezen, dat het wijfje van den Koekoek in 

 den loop van den zomer een achttal eijeren achtereenvolgens in verschillende nesten 

 ter verpleging nederlegt, en evenzeer heeft men waargenomen, dat zij bezig was 

 een jong te voeren. De verklaring van dit schijnbaar tegenstrijdige ligt hoogst- 

 waarschijnlijk hierin, dat het wijfje, ofschoon het zich in den regel niet meer 

 met de eenmaal gelegde eijeren bemoeit, toch nu en dan, bij uitzondering, een 



