deze rupsen weinig voedsel opleveren, daar hare grootte hoofdzakelijk in de lange 

 haren bestaat. 



De Koekoek nu; is een groote vogel, die zeer levendig is, en dus veel voed- 

 sel noodig heeft; hij verlangt dus een overgroot aantal dezer rupsen, om zich te 

 voeden, en om dat overgroote aantal te verteren, heeft hij eene groote maag en 

 sterk ontwikkelde ingewanden noodig. Nu deze eene zoo aanmerkelijke ruimte in 

 het ligchaam beslaan, blijft er eene minder groote ruimte voor de ontwikkeling 

 der eijeren over, en dit is ongetwijfeld de reden, waarom de Koekoek een zoo klein 

 ei legt, terwijl de langzame ontwikkeling daarvan wordt bewezen door het tijds- 

 verloop der legging van het eene en die van het andere ei. Het is ook bewezen 

 en dit nemen wij bij onze Hoenders waar, dat ééne bevruchting meer dan één ei 

 doet ontwikkelen. Wij zien bij bijna iederen vrouwelijken vogel, dat, omsteeks den 

 broeitijd, aan den eijerstok steeds bolletjes van verschillende grootte (ontwikke- 

 ling) zijn. 



Daar nu het ei langzaam ontwikkelt, en er, voor het geheele aantal, een 

 geruime tijd lot de ontwikkeling en legging vereischt wordt, bestaat er geene 

 mogelijkheid, dat het Koekoekswijfje het zelf uitbroeit. Ten eerste, omdat het op 

 één ei niet zal broeijen en er later een tweede bij leggen; want dan zou het 

 tweede door het jong, en het derde ei weder door het tweede, en ook nog door 

 het eerste jong, gebroken worden. Ware deze wijze van broeijen mogelijk, dan zou 

 de Koekoek een nest moeten maken, zóó groot, dat zij aan de aanwezige eijeren 

 en jongen geen genoegzame warmte zou kunnen geven; tenminste de jongen zou- 

 den te groot zijn, om zich onder hare vleugelenen veeren te bergen; en wat zou 

 zij eene moeijelijke houding moeten aannemen, als zij te gelijker tijd op een zeer 

 groot jong en een buitengewoon klein ei moest zitten. Ten tweede, is er voor de 

 jongen en haar zelve veel voedsel noodig. De mannetjes bemoeijen zich, na de 

 paring, niet meer met de wijfjes; van hen dus kan de broeister geen hulp 

 verwachten. > 



Indien nu de bevruchting slechts één ei deed ontwikkelen, dan bestond er 

 kans dat zij het zelf uitbroeide. Daar echter staat weder veel tegen, namelijk , dan 

 zou zij slechts twee jongen gedurende den zomer kunnen grootbrengen. Het ei 

 heeft zestien dagen broeijing noodig, en het jong kan eerst ruim eene maand 

 na de geboorte in zijn onderhoud voorzien. 



Wat zou er van onze veldgewassen, appel- en perenboomen, kortom ven 



