de nevens hem liggende jonge vogeltjes uit het nest werpen. Dit laatste doet hij 

 dan onwillekeurig, doch de bewering nopens het verslinden der ouden berust op 

 eene verkeerd toegepaste waarheid, deze namelijk, dat de bijna volwassen kostgan- 

 ger, in zijne overmatige gulzigheid, soms den kop van zijne voedster geheel in den 

 bek houdt; natuurlijk moet de aan dergelijke ongelukken blootgestelde voedster 

 een klein vogeltje zijn; want, hoe kleiner het vogeltje is, des te gulziger wordt 

 de Koekoek-kostganger, aangezien hij van die kleine voedster slechts kleine insec- 

 ten te eten krijgt, en dus natuurlijk op den duur hongeriger wordt. 



Men heeft waargenomen, dat een jonge Koekoek, in een boomhol uitgebroeid 

 zijnde, te groot was geworden om door de opening te kunnen passeren, terwijl 

 de andere uitgebloeide vogeltjes er reeds 'lang waren uitgevlogen, en dat in dit 

 geval de oude Koekoek het opgesloten jong kwam voeren en daarmede eenige dagen 

 voortging, totdat het jong eindelijk in zijne gevangenis den dood vond. Dit zijn 

 trouwens de eenige voorbeelden van het voederen der jongen door den ouden 

 Koekoek. 



Over 't algemeen wordt de Koekoek, om zijne zonderlinge gewoonten, 

 als een curiositeit aangezien, wanneer men er eens bij toeval een levend; 

 magtig wordt. Bij de tuinlieden staat hij even ongunstig aangeschreven, als de 

 meeste Roofvogels, en ook de meeste kleine vogels zien hem liever op een afstand; 

 'tgeen echter niet belet, dat zij in den broeitijd onwillekeurig aan de onverbid- 

 delijke natuurwet gehoorzamen en zijne pleegouders worden. 



Zelden kan een Koekoek eenige Zwaluwen passeren zonder verontrust en uit- 

 gejouwd te worden. Soms wordt hij door een geheelen zwerm nagezet, waarbij 

 zich dan van lieverlede Kwikstaarten, Spreeuwen en soms ook Kraaijen voegen, 

 en dat alles schreeuwt en tiert dan zoo veel en zoo hard het maar kan. 



De geaardheid van den Koekoek is eigenlijk met die van geen anderen vogel 

 te vergelijken; hij is kwaadaardig en woedend tegenover zijne soortgenooten; de 

 mannetjes vechten in het voorjaar zoo fel tegen elkander, dat zij eindelijk afgemat 

 op een tak of op den grond nedervallen en dan wel met de hand gegrepen kun- 

 nen worden. Als men zich schuilhoudende hun geluid goed nabootst, komt alligt 

 een mannetje woedend en schreeuwend daarop aanvliegen; zijne overgroote schuw- 

 heid noopt hem wel is waar onmiddellijk terug te wijken, maar toch komt hij 

 weder, en herhaalt meestal zijn onderzoek eenige malen achtereen. 



De Koekoek is nijdig en blaast van kwaadheid, wanneer hij in een val of 



