Door den abt Caïre werden eijeren verzameld , die door baron R. König Hart- 

 hausen beschreven werden (Journal für Ornithologie, 1861, blz. 33 — 44); doch, 

 te oordeelen naar deze beschrijving, waren ook deze eijeren hoogstwaarschijnlijk 

 die eener andere vogelsoort. 



In 1862 vonden de heeren Fischer, ïheobald, Erichsen en Benzon, bij ge- 

 legenheid van eene expeditie naar het eiland Bornholm, een ledig nest, en de pas 

 uitgevlogen jongen in de nabijheid. In 1863 ontdekten zij weder een nest met 

 jongen, en in 1864 eindelijk de eijeren. 



Ook slaagde de heer E. Sydensacher, van Gilli, er in, het nest met de 

 eijeren te vinden, namelijk in Stiermarken, op den berg Hochschwab, (1867), en 

 de door hem verkregen eijeren kwamen geheel overeen met die, welke door de 

 vier straks genoemde heeren uit Bornholm gezonden waren. 



Door den heer Sehütt werden de nesten ontdekt op eene hoogte van 350 

 voet boven de oppervlakte der zee; de door den heer E. Sydensacher gevondene 

 lagen 4- a 50UU voet hoog. 



Volgens de waarnemingen van genoemde natuurkundigen, ligt het nest op 

 de takken van dennen- ol mastboomen; het is zamengesteld uit boomtakjes, zoo- 

 wel levende als doode, en meestal uit de draadachtige stengels van mast- of 

 dennenboomen , terwijl het inwendig met dunne worteltjes, mos en stroo bekleed 

 is; in vorm en grootte heelt het eenige overeenkomst met dat van Garrulus 

 glandarius. Het bevat drie a vijl' eijeren, licht blaauwachtig van kleur, en over 

 het geheel, maar vooral aan het stompe einde, bedekt met zeer kleine, geelachtig 

 bruine vlekjes ol' spikkeltjes. In grootte komen deze eijeren vrij wel overeen met 

 die van den Ekster, doch zij zijn iets breeder. De echte eijeren, welke tot deze 

 beschrijving gediend hebben, zijn uit Stiermarken afkomstig; zij werden den 17 

 April 1867 te Hochschwab (Hohebreitsch , nabij Bruck) gevonden, en bevinden 

 zich thans in de verzameling van den heer H. E. Dresser, te Londen. 



De broeitijd der Notenkrakers is gewoonlijk in Maart enAprii; evenwel werden 

 door den heer E. Schütt nog den 4 Mei eijeren gevonden. 



De jongen worden hoofdzakelijk met insecten gevoerd. De ouden eten, be- 

 halve noten en pitten, ook spinnen, rupsen, groote kevers, vlinders, wespen en 

 bijen; groote zaden, inzonderheid die van dennen en beuken, worden mede niet 

 door hen versmaad. Zij zijn zeer gulzig en verslinden veel voedsel te gelijk. Niet- 

 temin houden zij er ook nog, even als de Ylaamsche Gaai, voorraadschuren op 



