na , welke zij in boomholen en rotskloven en onder wortels van boomen aanleggen, 

 en waarin zij eikels, allerlei noten en pitten, kevers, slakken enz. bergen. 



Uit een anatomisch onderzoek is gebleken, dat bij deze vogels een keelzak 

 aanwezig is, die door eene verwijding van den slokdarm gevormd wordt en zoo 

 wijd is, dat zij er wel acht eikels in kunnen bergen. Deze eigenaardigheid komt 

 hun bij het verzamelen van voorraad natuurlijk zeer van pas, en men heeft dan 

 ook waargenomen, dat een paar Notenkrakers op één dag ruim tweehonderd stuks 

 voorwerpen, ter grootte van een hazelnoot, tusschen een rotskloof hadden ver- 

 borgen. Het schijnt echter, dat er in sommige jaren niet genoeg voedsel voor- 

 handen is, om daarvan ook nog een toereikenden wintervoorraad te verzamelen, 

 en dat zij in zoodanig geval hun vaderland verlaten en onze gewesten komen 

 opzoeken; is dit waar, dan zouden wij, indien er slechts weinig dezer vogels 

 tot ons overkomen, daaruit kunnen opmaken, dat in het Noorden de zomer zeer 

 vruchtbaar is geweest. Sommigen willen uit het verschijnen der Notenkrakers 

 eene strenge koude voorspellen; doch ook deze voorspelling is gebleken al even 

 ongegrond te zijn, als die omtrent het verschijnen der Pestvogels. In elk geval 

 is het zeer opmerkelijk, dat de Notenkrakers, bij zulk eene verhuizing, sommige 

 landen bijna in het geheel niet bezoeken; althans heelt men in Engeland dien 

 vogel slechts enkele malen waargenomen. 



Het stemgeluid dezer vogels heeft eenige overeenkomst met dat van den 

 Vlaamschen Gaai; maar hun zangtalent is al evenmin ontwikkeld, als dat der 

 overige Kraaijachtige vogels. 



De Notenkrakers kunnen zich zeer goed aan de gevangenschap gewennen; 

 zij worden in hun vaderland dan ook veel in kooijen gezien, en men leert hun 

 allerhande woorden klappen. In gevangenschap geve men hun stukjes vleesch, 

 aardwormen, brood, noten of eikels; voor 't overige schijnt zij ook alles te 

 nuttigen, wat den mensch tot voedsel strekt. 



