Dit voorwerp had ik geruimen tijd in de kooi, en ik voerde het met vleesch en 

 gehakt ei. Ik plaatste een doorntak in zijne woning; doch, even als vroeger met 

 den Klaauwier het geval was (zie de beschrijving van dezen vogel), maakte hij daar- 

 van geen gebruik, maar at zijn voedsel onmiddellijk nadat het hem gegeven werd. 

 Het was een mannetje, vlug, gezond, en tevens een goed zanger. 



Zonderling is het inderdaad, dat een vogel, wien zulke wreede, bloeddorstige 

 eigenschappen ontsieren, toch een zoo zachten, zelfs liefelijken zang voortbrengt. 

 Zijn geluid en toonaard waren namelijk nagenoeg als die der Grasmusch, zijn ge- 

 woon geroep dat als van Tapuit en Nachtegaal, een zacht Huk, lek, teklek, 

 chrrr". Dikwijls ook liet hij een zacht vwiét, wiet" hooien, gelijkende naar het 

 geluid, waarmede de Nachtegaal zijn wijfje roept; bij andere gelegenheden daar- 

 entegen uitte hij weder een toon, klinkende als het onaangename verlengde vshèp" 

 van den Zanglijster. 



Het onderscheid der seksen is bij den Slagtervogel meer in 't oog vallend, 

 dan bij den Klaauwier. Het wijfje namelijk is graauwer ; het grijs aan den kop en 

 het lichte rozerood der onderdeelen ontbreekt bij haar geheel en wordt door een 

 vuil wit vervangen, terwijl de veeren van keel, krop, borst en zijden overdwars 

 bruin gestreept en gemarmerd zijn. De jongen gelijken vrij wel naar het wijfje» 

 doch zijn over het geheele ligchaam duidelijker gestreept en hebben ook lichte 

 randen aan staart- en vleugelpennen. Het vederkleed van oude wijfjes verschilt dik- 

 wijls weinig of niet van dat van het mannetje. 



De broeitijd dezer vogels duurt van Mei tot Augustus. Zij brengen onder onze 

 luchtstreek slechts ééne generatie van k a 6 jongen voort; in zuidelijker gelegen 

 landen echter, waar zij standvogels zijn, broeijen zij, naar men althans beweert, 

 tweemaal. Hun nest is vrij groot, soms rond, soms vlak van vorm, uit mos, wor- 

 tels en droog gras vervaardigd en met wol en haar gevoerd; het ligt gewoonlijk 

 in heggen nabij den grond, of in lage, zeer zelden in hooge boomen. 



De eijeren dezer vogelsoort verschillen onderling aanmerkelijk in kleur. Volgens 

 de waarnemingen en onderzoekingen van Duilsche geleerden , zijn de lichtgekleurde 

 eijeren door jonge, de donkergekleurde daarentegen door oudere broeisters gelegd' 

 zoodat de ouderdom van het wijfje door de kleur der eijeren wordt aangeduid. Men 

 heeft althans opgemerkt, dat de eijeren van jonge • — éénjarige — wijfjes eene 

 grijze grondkleur hebben, en dat deze kleur, al naar mate van den meergevor- 

 derden leeftijd der broeister, tot eene roodachtige zandkleur overgaat. Derhalve 



