

der dennen, maar zij nuttigt ook die van beuken (zoogenaamde beukennootjes); 

 ook wil zij wel eens aan appelen, peren en eikels pikken, doch hoofdzakelijk eten 

 ze de daarin aanwezige insecten. 



Haar stemgeluid, dat bij beide seksen geheel eenerlei is, staat, als ware 't, 

 tusschen dat van de Gewone en de Zwartkop-Mees in ; het is zwakker, maar even 

 helder als dat van eerstgenoemde, en krachtiger en niet zoo heesch als dat der 

 Zwartkop-Mees. Haar gewoon geroep of lokgeluid is iets doordringender, dan dat 

 van andere Meezen, en kan het best met de syllaben „tsie-zingk-zingk" vergeleken 

 worden; op de eerste syllabe „tsw" drukken zij wat sterker, dan de Pimpel en de 

 Gewone Mees. Over 't algemeen laat deze soort zich veel minder hooren, dan 

 andere soorten. Ook in het voorjaar, wanneer andere Meezen, bij haar gewoon 

 geroep, nog een korten zang voegen, blijft de Dennemees even stil als in het 

 najaar. 



Men vangt ze niet zoo ligt, als de andere soorten, vermits zij meestal hoog 

 in de boomen zitten en bijzonder onrustig van aard zijn. Tegen den Uil zijn zij 

 even woedend , als tal van andere vogels , doch zij vergenoegen er zich meê , hem 

 van verre uit te jouwen; om die reden wordt men ze met Uil en lijmstokken niet 

 zoo spoedig meester. Niettemin vangt men ze in het koude jaargetijde toch zeer 

 dikwijls, bij lokvogels in knipkooijen. Hoewel zij in gevangenschap veel moeijelij- 

 ker, dan andere soorten, in het leven te houden zijn, zullen zij echter, bij eene 

 goede, zorgvuldige behandeling, even goed tieren als de Gewone Mees; als voedsel 

 dienen zij veel meelwormen, beuken- en dennenzaden te hebben. In de kooi hoort 

 men ze zelden, zoodat zij niet als lokvogels kunnen gebruikt worden. Sedert 

 eenige weken heb ik er een in de kamer rondvliegende ; ik voed het met gekneusd 

 hennepzaad, stukjes hazelnoot en nu en dan een meelworm. Het is zeer mak, 

 slaapt 's nachts in een rol teekenpapier, en is zoo gezond en vrolijk als ware 

 het in vrijheid. 



Eene verwante soort, die iets grooter is, doch op het eerste gezigt bijna 

 niet van de hier afgebeelde kan worden onderscheiden, bewoont Java en wordt 

 in de wetenschap Parus atriceps genoemd. 



