De Zwartkop-Mees broeit in dezelfde streken, als de Pimpel, en maakt haar 

 nestje op dezelfde manier, ofschoon men het wel eens bovenop. een knotwilg, tus- 

 schen het mos, op den molm vindt; iets dat van den Pimpel nog niet is opgemerkt. 

 Soms ook maakt de Zwartkop gebruik van de aardholen onder wortels, en zelfs 

 heeft men wel eens zijn nest in een rattengat langs den waterkant gevonden. Als 

 bouwstoffen bezigt hij mos, haar, het pluis van wilgenbloemen, veeren, alsmede 

 weefsels van spinnen of andere insecten. De eijeren, waarvan er gewoonlijk zes a 

 acht in een broeisel gevonden worden, zijn wit van kleur met roode stipjes aan 

 het stompe einde; zij verschillen van de Pimpel-eijeren alleen door hun geringer 

 omvang, hoewel sommigen meenen, dat er tusschen de eijeren van beide soorten 

 ook verschil in kleur bestaat. Het mannetje is het wijfje behulpzaam in het uit- 

 broeijen der eijeren en verzorgen der jongen. 



Het voedsel dezer soort is hetzelfde als dat der Pimpel-, Kuif- en Gewone 

 Mees. De bewering, dat de Zwartkop-Mees hoofdzakelijk insecten uit het riet zou 

 nemen, is onjuist; zij pikt ze evenzeer uit de boomen, als uit het riet, overal waar 

 zij ze maar mag ontmoeten. Haar wetenschappelijke naam, P.palustris, heeft alleen 

 betrekking op hare gewoonte om langs waterkanten te vertoeven; een rietbewoner 

 is zij echter geenszins. 



Naar gelang van omstandigheden laat zij verschillende geluiden hooren, doch 

 dit verschil in stem hangt, volstrekt niet van de jaargetijden af. Hoewel de meeste 

 dier geluiden min of meer met die van andere Meezensoorten overeenkomen, heeft, 

 toch de Zwartkop-Mees een zeer eigenaardig gewoon geroep, luidende, als: „tsi-tsi^ché" , 

 welke klanken zij gewoonlijk eenige malen achtereen herhaalt. Als er in het voor- 

 jaar, tegen den paartijd, eenigen bij elkaêr zijn, en de mannetjes dan elkander 

 vervolgen, of wel wanneer zij een Steenuil of anderen vijand ontwaren, laten zij 

 een geluid hooren, beslaande in eene schielijke herhaling der syllaben: „ckjorrl- 

 dzjorl-dzjorr, welk geroep veel overeenkomst heeft met het signaal der Staart- 

 meezen, als dezen een Uil in den omtrek opmerken. Het eerstbedoelde geluid echter 

 hoort men van geen enkele andere inheemsche Meezensoort. 



Men vangt den Zwartkop niet zoo spoedig, als de Pimpels of de Gewone 

 soort, en wel doordien hij geen groot liefhebber van vliegen is en dus niet zoo 

 spoedig de boomen verlaat, om naar lokvogels en lijmstokken te komen. Wil men 

 hem dus met den meezenknip maglig worden, dan dient deze in den boom te 

 hangen, gelijk ook de lijmstokken, daar digt bij moeten staan, indien men daar- 



