mede de vangst wil beproeven; en daarmede vangt men hem dan ook nog het 

 spoedigst; want, in volle woede tegen den Uil, maakt hij dan van zijne vleugels 

 meer gebruik, dan hij ter wille van een lokvogel zijner soort doen zou. 



In de kooi voert men de Zwartkop-Meezen met gekneusd hennepzaad, meel- 

 wormen, spinnen, spineijeren, en eenige kleine stukjes bazel- of okernoot. De hen- 

 nepzaadjes breken zij niet stuk, zoo als de Groote of Gewone soort doet, maar 

 zij maken er een klein gaatje in, en halen daar het voor hen smakelijke zeer 

 netjes uit. Het aldus geledigde zaad ziet er bijna als ongebruikt uit, zoodat men 

 soms in de meening verkeert, dat zij nog niets gegeten hebben. Als zij gebrek aan 

 voedsel hebben, pikken zij de oude schillen weder op en loeren door het gemaakte 

 gaatje, of er nog iets voedends is overgebleven, hetgeen zij er dan zeer behendig uit- 

 pluizen. Zij hebben de gewoonte om, waar zij maar kunnen, zich in de kooi te 

 verschuilen; heeft men er velen bij elkaêr, dan trachten zij . gewoonlijk zich in 

 den etensbak te bergen, zoodra men bij de kooi komt. Eerst zien zij u dan even 

 aan, en op eens schieten zij als muizen naar hun schuilhoek. 's Nachts slapen zij 

 zelden op hun stokje, maar meestal in een der hoeken van de kooi of in den 

 etensbak. 



Het zijn zeer aardige vogeltjes, maar zij leven in de kooi zelden langer dan 

 een jaar. 



