den kop heen en weer, en huppell daarbij met de poolen; zoodra nu door een 

 en ander het insect naar boven is gedreven, werpt de Hop het met den snavel 

 omhoog, en vangt het even behendig weder op. Zoo zet hij zijne onderzoekingen 

 geruimen tijd voort, op verschillende plaatsen gaten borende, totdat de daar aan- 

 wezige insecten opgespoord en verzwolgen zijn. Zijne tegenwoordigheid wordt dan 

 ook spoedig door de achtergebleven boorgaten aangewezen. 



Weinig vogels vertoonen zooveel verscheidenheid in hunne bewegingen, als de 

 Hop. Hij doorloopt korte afstanden gelijk de Spreeuw, en springt even behendig 

 als de Ekster; hij zoekt zijn voedsel gelijk de Snip, en hapt dit even als de Rhi- 

 noceros- of Zwaardvogels (Buceros) op; hij vliegt snel, en wendt en keert gemakke- 

 lijk, doch gebruikt ook zijne vleugels om zich, in tijd van nood, voor ontdekking 

 te behoeden : hij legt zich dan namelijk plat op den grond , en spreidt de vleu- 

 gels zoo wijd mogelijk uiteen, in welke houding hij dermate naar den met vuil 

 bedekten bodem gelijkt, dat zijn vervolger hem gewoonlijk over 't hoofd ziet. 



Het is een uiterst schrandere, oplettende en vertrouwelijke vogel, en deze 

 hoedanigheden merkt men vooral bij gevangen voorwerpen op. Men ziet ze echter 

 zelden in kooijen, daar men het over 't algemeen als onmogelijk beschouwt, in- 

 sectenetende vogels in gevangenschap levend te houden. 



Tijdens mijn verblijf in eene der kleine steden van Noord-Braband vond ik 

 tot mijne groote verwondering een aantal, althans minstens twintig', doode Hoppen 

 in een boomgaard , bij wijze van vogelverschrikkers , aan lange stokken hangen. 

 Eenige dezer vogels waren denzelfden dag geschoten en nog geschikt om opgezet 

 te worden, zoodat ik uit den schijnbaar waardeloozen buit nog eene aanwinst 

 voor mijne verzameling opdeed. Den volgenden ochtend gelukte het mij , een oud 







mannetje levend te vangen ; daar echter omstandigheden mij verhinderden, den 

 vogel behoorlijk te verzorgen , moest ik hem bij den eigenaar van den boomgaard 

 ter bewaring laten. Het was een alleraardigste vogel; zijne oplettendheid en sier- 

 lijke bewegingen hadden dan ook zooveel invloed op mijn vriend, den eigenaar 

 van den boomgaard , dat deze beloofde , nimmer weer een Hop neer te zullen schie- 

 ten. Onze Hop — want wij beschouwden den vogel als ons gezamenlijk eigen- 

 dom — huisvestte in eene duivenkooi; wel wist hij telkens daaruit te ontvlugten, 

 doch ook telkens , en steeds uit eigen beweging , keerde hij daarin terug. Zoodra 

 de'huisgenooten aan het middagmaal zaten, kwam hij toevliegen, zette zich op de 

 tafel en pikte aan de verschillende spijzen, zonder er echter van te eten; doch 



