hoop, dat hun vogel eerst na geruid te hebben, of althans in den eerstkomenden 

 zomer, zingen zal. Van alle vogelliefhebbers, die Spotlijsters houden en gehouden 

 hebben, ken ik er niet één, die niet in zijne verwachting teleurgesteld werd. 

 Van dertig voorwerpen, die, eenige maanden geleden, te Londen door een han- 

 delaar werden gekocht en groolendeels weder verkocht, was er slechts één die 

 zong, en deze moest, ter wille van het weinige, dat hij ten gehoore bragt, 

 10 pond sterling kosten, terwijl de overigen de som van 5 pond opbragten. De 

 eenige zanger, die, wegens den hoogen prijs, welke er voor gevraagd wordt, 

 tot heden onverkocht gebleven is, zingt gedurende een groot gedeelte van den 

 dag, maar bederft telkens het schoone van zijn zang door een alleronaangenaamst 

 krassend geschreeuw. Ik heb een Spotlijster gehad, die hetzelfde leelijke gekras 

 maakte en zóó luidruchtig was, dat alle overige zangers zich overschreeuwden, 

 zonder echter gehoord te kunnen worden. Al mijne zangers waren dan ook binnen 

 eenige dagen door dat gezelschap geheel bedorven. De Nachtegaal, als gevoelde 

 hij zich in zijne waarde miskend, zweeg; zoo deed ook het Roodborstje. De Sijs 

 daarentegen maakte zijn scherp geslijp nog leelijker dan gewoonlijk, en 

 ook de oude verstandige Spreeuw schreeuwde den Spotlijster na, en nam daarbij 

 eene houding aan, als wilde hij zeggen: »zoo iets kan ik ook". Ieder der overige 

 gevederde muziekanten deed zijn best, om boven al de anderen uit te schreeuwen. 

 Het was onmogelijk, een gesprek te voeren onder zulk een oorverdoovend geraas, 

 en de Spotlijster-voorzanger werd dan ook spoedig verwijderd. Een tweede maal 

 wilde ik het nog eens met een ander voorwerp proberen; doch ook dit was een 

 ontembare wildzanger, en de soms wonderbare geluiden, die hij voortbragt, 

 werden mij op den duur toch zóó ondragelijk, dat ik mij ook van hem moest 

 ontdoen. Ik heb celebriteiten onder de Spotlijsters gehoord, ware prima-donna's, 

 met zeldzame zangtalenten; maar allen lieten ook die onaangename, krassende 

 geluiden hooren, die iederen vogelliel hebber vervelen en onaangenaam aandoen. 

 Ik ontzeg den vogel zijn fraaijen zang niet, en sta gaarne toe, dat hij met zijn 

 zangtalent het Amerikaansche woud bezielt en verlevendigt, en den voor natuur- 

 schoon ontvankelijken hoorder daar tot verbazing en verrukking brengt ; maar . . . 

 hel. woud is niet de kamer, en de vogel in zijn natuurstaat is niet de vogel in 

 de kooi. Een mijner vrienden, die lang in Amerika heelt vertoefd en dikwijls dezen 

 vogel in vrijheid hoorde, maar ook den Nachtegaal onzer bosscnen had leeren 

 kennen, maakte dan ook de opmerking, dat de Spotlijster alleen daarom het fraaist 



