DE MISTELLIJSTER. 



TURDUS VISGIVORUS. 



Mistellijsters behooren schier overal, waar zij voorkomen, tot de stand vogels. 

 In kleuren, bewegingen, en eenigermate ook in stemgeluid, hebben zij veel over- 

 eenkomst met de Zanglijsters, van welke zij zich echter onderscheiden door hare 

 meerdere grootte, kleinere vlekken aan de onderdeelen, en vooral door hare naar 

 evenredigheid langere vleugels en staartdekveêren. Men noemt haar Mistellijster, 

 omdat zij zich gedurende den winter bij voorkeur met de bezien van den mis- 

 teltak (Viscum album) voedt; vandaar ook de wetenschappelijke soortnaam Visci- 

 vorus; »vorus" beteekent »eter" of »verslinder". 



De bezien van den misteltak, eene alombekende woekerplant, die op takken 

 van andere boomen groeit en zich ten koste van dezen ontwikkelt, worden voor- 

 namelijk door deze Lijstersoort genuttigd; en daar de vogel wel de bezien ver- 

 zwelgt, maar de kiem, de pitten namelijk, onverteerd weder uitwerpt, wordt op 

 die wijze de plant van den eenen boom op den anderen overgebragt. 



In die landen, waar de Mistellijsters in grooten getale wonen, groeit zeker 

 ook haar voor den landbouw zoo schadelijk voedsel, zoodat de verschijning 

 dezer vogels in de eene ol andere streek steeds voor de aanwezigheid van dit 

 schadelijk onkruid pleit. Waar de Muizen zich overvloedig op den akker ver- 

 toonen, daar verschijnen ook de Ruizerds en Torenvalken in menigte, even als 

 de vogels in de woestijnen gelijktijdig met de Sprinkhanen te voorschijn komen; 

 deze laatsten echter vernielen het ongedierte ; de Lijster daarentegen plant het 

 onkruid onbewust voort. 



In Engeland, tegen Kersmis, wordt de misteltak tot het vlechten van kransen 

 gebezigd, en van al de buitenstreken brengt men dan den misteltak (mistletoe in 

 het Engelsch) naar de sleden, zoodat omstreeks dien tijd dit onkruid een handels- 



