artikel wordt; daar het nu door vele buitenlieden, met het oog op voordeel, 

 als ware 't beschermd en aangekweekt wordt, zijn ook de Mistellijsters in den 

 omtrek der Engelsche steden algemeene vogels, en vindt men ze steeds nabij 

 boomgaarden en aan de zoomen der bosschen, juist daar, waar de misteltak 

 groeit. Ook in Frankrijk worden zij zeer menigvuldig, in Nederland daarentegen 

 slechts in de meer houtrijke provinciën aangetroffen. 'sWinters vliegen zij met de 

 trekkende Kramvogels (T. pilaris) en Koperwieken (T. üiacus) mee, ofschoon zij 

 zelden verre reizen ondernemen, maar gewoonlijk naar hare woonplaatsen lerug- 

 keeren, om er te overwinteren. 



Zij zijn schuw van aard; door het koude weder worden zij echter iets vertrou- 

 welijker, en zij wagen zich dan in de nabijheid der huizen, doch, even als de 

 Merels en andere winter ga sten, vergeten zij hunne weldoeners zoodra het gure 

 jaargetijde voorbij is. 



Zij komen zelden in laag hout of in heggen; bij voorkeur bewegen zij zich 

 in het open veld of op de hoogste takken der boomen. 



Er bestaat bij dezen vogel geen uiterlijk onderscheid tusschen de seksen, 

 al komen er lichte en donkere, groote en kleine individuen voor; zelfs de grootte 

 der vlekken verschilt zeer aanmerkelijk. 



De ouden zijn licht of grijsachtig, de jongen geel of bruinachtig van tint. 



Vóór den eerste rui zijn rug, nek, schouder en vleugelveêren licht ros ol 

 geelachtig wit gevlekt. 



Het nest ligt gewoonlijk op de takken, hetzij tusschen een vorkvormigen tak 

 of nabij den stam, vooral wanneer die met klimop begroeid is. Het is nagenoeg 

 rond, vrij diep en groot, doch niet zoo zwaar als dat van de Merel of Zang- 

 lijster, doordien het minder uit klei, en meer uil zachte materialen is zaamge- 

 steld, namelijk uit een weefsel van mos, gras, wol en wortels, van binnen ge- 

 voerd met dunne grasstengels en grasbloesems. In de meeste nesten is echter meer 

 of minder klei aanwezig, en bij vele, die ik ter onderzoek verzamelde, vond ik 

 ook die glinsterende, vernisachtige zelfstandigheid, welke men in de meeste 

 lijsternesten aantreft; ik ben echter tot de overtuiging gekomen, dat dit vernis 

 niet als een klevend vocht bij het bouwen van het nest wordt gebruikt, of als 

 speeksel in den bek der ouden tot dat doel wordt afgescheiden, doch alleen het 

 gelatineuse uitgedreven vocht der slakken is, waarmee de jongen gevoerd worden. 

 In nesten, die gevonden waren vóórdat er jongen waren uitgebroeid, was dan 



