der Zangers behoorende, nu eens onder dezen, dan weder onder genen weten- 

 schappelijken naam worden aangetroffen. Sommige natuurkundigen beschouwen 

 eenige soorten als aan den Nachtegaal verwant, en noemen dit geslacht Lusciola, 

 waarvan de Nachtegaal den grondvorm uitmaakt. De ondergeslachten der Sylviae 

 zijn, volgens professor Schlegel, de volgende: die der Grasmusschen (Sylvia), der 

 Rietzangers (Calamodyta), der Boschzangers (Ficedula), der Nachtegaalachtige 

 Zangers (Lusciola). In zijn werk „De vogels van Nederland" heeft echter de heer 

 S. zeer verschillende vormen van vogels onder bepaalde groepen gebragt, b. v., 

 de Grasmusch, even als den Tuinzanger en Zwartkop, tot het geslacht Sylvia; 

 doch de twee laatstgenoemden verschillen door hun vorm aanmerkelijk van de 

 Grasmusschen, en welke laatste weder, met een aantal uitheemsche soorten, tot een 

 geheel op zich zelf staand geslacht behooren. De Tuin- of Hofzanger en de 

 Zwartkop zijn Sylviae, maar de Grasmusch is het niet. In hetzelfde werk staan 

 ook het Gekraagde en het Gewone Roodstaartje als Nachtegaalachtige vogels ver- 

 meld, hoewel de Roodstaartjes van den Nachtegaal in vorm geheel verschillen en, 

 met eenige uitheemsche soorten, het geslacht Ruticilla uitmaken. 



Ook de Nachtegaal wordt alzoo in de wetenschap met verschillende namen bestem- 

 peld, als: Lusciola luscinia, Luscinia luscinia, Philomela luscinia, Erithacus luscinia , 

 enz. De Duilsche Nachtegaal (Sylvia philomela) zou met den onzen, door zijn afgeron- 

 den staart een nieuw ondergeslacht kunnen vormen, omdat beide soorten in gedaante 

 veel overeenkomst hebben en zich door hunne krachtige pooten van alle andere Zangers 

 onderscheiden. Eigenlijk bestaat er onder de Sylviae, die zich hier te lande ver- 

 toonen, niet ééne soort, welke men, wal vorm en levenswijze betreft, als aan den 

 Nachtegaal gelijk kan beschouwen. De naam „Nachtegaalachtige Zangers", voor 

 het ondergeslacht Lusciola, is ook niet juist Ie noemen, aangezien de naam Nach- 

 tegaal op de eigenaardige levenswijze van dezen vogel ziet, terwijl de andere soorten 

 meer dagvogels en geen nachtelijke Zangers zijn. 



Er bestaat bij den Nachtegaal geen uiterlijk verschil tusschen de seksen; zelfs 

 de geoefendste kenner kan hen op het oog niet onderscheiden. Er is slechts één 

 middel, om bij de levende voorwerpen te weten, welke de mannetjes zijn: namelijk 

 als men ze hoort zingen. Indien men echter in de eerste helft van April een Nachte- 

 gaal alleen ziet, is het bijna zeker een mannelijk individu; want de wijfjes komen 

 gewoonlijk eerst acht a twaalf dagen later. Ziet men in den voorzomer een paar 

 bij elkander, en heeft men gelegenheid, het eenigen tijd gade te slaan, dan kan men 



