gemakkelijk aan de volgende bijzonderheden het mannetje onderscheiden: hij is 

 steeds meer in beweging, vliegt nu eens vóór, dan weer achter het wijfje, dal 

 dan meestal stil op een takje zit, Ziet men, van twee bij elkander zijnde voor- 

 werpen, het ééne geregeld vooruit gaan, en het tweede haastig volgen en, als het 

 in de nabijheid van het eerste gekomen is, met de vleugels slaan en den staart 

 uitspreiden, dan kan men er wel zeker van zijn, dat het laatste een mannetje, het 

 eerste een wijfje is. 



De broeitijd duurt van Mei tot Julij. Elk paar broeit gewoonlijk tweemaal. 

 Het eerste broeisel bevat vier a vijf, het tweede zelden meer dan vier eijeren. Het 

 nest ligt meestal in lage heesters, die in de schaduw van groote hoornen staan; 

 soms ook ligt het tüsschen de dunne takjes, die zich bij den wortel van hooge 

 boomen bevinden; in boschjes hakhout, vooral dat van esschen, ligt het wel eejis 

 geheel op den grond, maar toch altijd tüsschen het groen verborgen. Het is zeer 

 eenvoudig bewerkt en uitwendig uit lang droog gras en eene menigte verdorde 

 blaadjes, inwendig uit koe- of paardenhaar zaamgesteld. De eijeren verschillen 

 wel eens in kleur; de meeste zijn licht olijfgroen, maar men treft er ook geheel 

 bruine aan; gewoonlijk zijn ze eenkleurig, doch soms ook duidelijk gespikkeld. 



Het mannetje verwijdert zich zelden ver van het nest, doch schijnt aan het 

 broeijen geen deel te nemen. De jongen worden met wormpjes, rupsjes en spin- 

 netjes opgevoed. Tegen den tijd dat zij het nest kunnen verlaten, zijn zij licht 

 graauw en over het geheele ligchaam donker gevlekt, doch zijn hunne staart- 

 pennen reeds rood. Zij hebben bijzonder veel overeenkomst met de jongen van 

 het Gekraagde Roodstaartje (S. phoenicurus), die echter minder krachtige pooten 

 en de twee middelste staartpennen donker hebben. 



Het mannetje zingt van April tot het einde van Julij. Niettegenstaande zijn 

 naam van Nachtegaal, hoort men hem, gelijk we hiervoren reeds aanstipten, toch 

 ook dikwijls bij dag* vooral wanneer het wijfje zit te broeijen, en dan zingt hij 

 ook het fraaist; in den paartijd daarentegen hoort men hem zelden anders dan 

 's nachts, en het indrukwekkendst is het, hem bij maneschijn en helder weder te 

 hooren zingen. Niet alle mannetjes echter zingen even fraai, iets dat waarschijnlijk 

 aan het verschil van leeftijd of woonplaats is toe te schrijven. Ook wil men, dat 

 de Nachtegaal eerst dan zijn geluid ten volle laat hooren, wanneer er mededin- 

 gers in de nabijheid zijn, en dan ook, zoo lang hij alléén op eene bepaalde 

 plaats verkeert, slechts een gedeelte van zijn repertorium ten beste geeft. Zooveel 



