is intusschen zeker, dat, wanneer twee mannetjes naar het bezit van een en 

 hetzelfde wijfje dingen, zij dan elkander aanhitsen en hun hartstogt lucht geven 

 door om het hardst te zingen; zij vallen dan dikwijls al zingende elkander op het 

 lijf, en vervolgen elkaêr onder een luid geschreeuw, maar eindigen toch met een 

 nieuw duet. 



In elk geval is het wel jammer, dat wij den Nachtegaal slechts gedurende 

 een klein gedeelte van den zomer mogen hooren; eigenlijk toch maakt hij slechts 

 in Mei en Junij van zijn stemorgaan ten volle gebruik; want, zoodra zijne jongen 

 het nest kunnen verlaten, en daardoor het wijfje zich meer in 't gezelschap van 

 het mannetje kan ophouden, krijgt men zelden iets meer dan eenige schielijk 

 afgebroken geluiden van hem te hooren. Het gewoon geroep van beide seksen, 

 ook van de jongen, klinkt als „chtek-tuk chtek-luk". 



Zoodra. de jongen het nest hebben verlaten, hoort men ze vooral in het lage 

 hout en op den grond, waar zij, bij de nadering van eenig wezenlijk of vermeend 

 gevaar, behendig wegkruipen en zich geheel stilhouden. Zij vliegen nog lang met 

 de ouden mede en trekken in het najaar gelijktijdig met hen weg. Dit wegtrekken 

 geschiedt meestal omstreeks half September. Het schijnt echter, dat die voor- 

 werpen, welke hier te lande broeijen, reeds in 't laatst van Augustus verhuizen, 

 en dat die, welke wij later zien, meer Noordelijk hebben gebroeid en slechts in 

 't voorbijtrekken ons land bezoeken. 



Men vangt hen meestal in het voorjaar, met zoogenaamde nachtegaal-netjes, 

 waarmede men ze spoedig meester wordt. Daar de Nachtegalen zich gewoonlijk 

 langen tijd in dezelfde streek ophouden, weet men spoedig, waar er een te van- 

 gen is. Hij laat zich tot op eenige schreden naderen en volgt de bewegingen des 

 vogelaars, zoodat hij in den regel, zoodra de strik gezet is, op de als lokaas 

 gebezigde meelwormen nedervalt en dan onmiddellijk gevangen is. Daar hij 

 zeer oplettend en geenszins schuw is, heeft men gemeend, dat nieuwsgierig- 

 heid hem in den strik deed geraken. Dit is echter niet het geval; maar, met een 

 zeer scherp oog begaafd, ziet hij de levende meelwormen reeds van een afstand, 

 waarop hij naauwelijks door den vogelaar kan waargenomen worden, en, door zijne 

 voorliefde voor larven van kevers en voor wormen verleid, valt hij er dan on- 

 middellijk op neer. De Nederlandsche Jagtwet verbiedt wel is waar het vangen 

 van Nachtegalen, maar op dit verbod wordt niet bijzonder gelet. 



Zij gewennen zich spoedig aan de gevangenschap, maar vereischen eene zorg- 



