Verwante vogels zijn de geslachten Aëdon, die een krachtiger ligchaam en 

 langeren staart hebben, en Drymceca, met een langeren voetwortel, zeer langen 

 bek en langen staart. De eersten zijn krachtiger, de laatsten zwakker dan de 

 Rietzangers. De Spotvogel (Sylvia hipolaïs) vormt den overgang van de eigenlijke 

 Zangers tot de Rietzangers. Men kan onze Europesche soorten in twee onderaf- 

 deelingen splitsen, namelijk in die met een korten en in die met een langen 

 staart. Tot de laatsten behoort C. cettii, die den overgang tot de Drymceca uitmaakt. 



Van de in Nederland voorkomende soorten leven twee op het land en de 

 overigen in het riet. Wij hebben hier de volgende soorten: C. locustella of Sprink- 

 haan-Karekiet ; C. palustris of Roschrietzanger (juister ware de naam Oeverzanger, 

 want bosch en riet past toch kwalijk bij elkander). Deze twee leven op het land; 

 de eerste in de heide, de tweede langs de met laaghout begroeide oevers. De in 

 het riet levende zijn: C. arundinacea of Kleine Karekiet; C. phragmüis of Riet- 

 zanger; C luscinoïdes of Nachtegaal-Rietzanger (juister: Donkere Rietzanger, aan- 

 gezien hij weinig op den Nachtegaal gelijkt en ook geene nachtelijke levenswijze 

 leidt). De hier afgebeelde wordt ook Calamodyta tnrdina, Sylvia turdina en Tur- 

 dina europcea genoemd, en, volgens andere ornithologen, heet het geheele ge- 

 slacht Calamoherpe. 



De naam Rietlijster is minder juist te achten; want, ofschoon deze vogel, 

 gelijk wij hierboven reeds zeiden, in grootte met den Lijster overeenkomt, wijkt 

 hij, wat zijne vormen betreft, aanmerkelijk van dezen af. 



Hij bezoekt ons van het einde van April of het beginvan Mei, tot half Augustus, 

 soms zelfs tot in het begin van September. Eerst komen de mannetjes, en na 

 den broeitijd verhuist iedere familie afzonderlijk. Zij overwinteren in Noord- Afrika, 

 en sommigen meenen hem, in December en Januarij, ook op Gibraltar te hebben gezien. 



Reide seksen, ouden en jongen dragen hetzelfde eentooniggekleurde veder- 

 kleed; alleen door zijn zang kan men het oude mannetje van zijne familie onderscheiden. 



De Groote Karekiet bouwt op allerkunstigste wijze zijn nest in het riet; hij 

 weet het namelijk aan drie of meer rietstengels zoodanig vast te hechten, dat het 

 niet kan afzakken, en zelfs met het groeijende riet opstijgt. Eerst in het laatst 

 van Mei of begin van Junij is het nest gereed om de eijeren te ontvangen, of- 

 schoon de beide ouden reeds veel vroeger aan den arbeid zijn. Zij werken lang- 

 zaam maar netjes; zij behoeven zich trouwens ook niet te haasten; want vooreerst 

 moet het riet eerst eene behoorlijke kracht en hoogte hebben, om een volkomen 



