DE TAPUIT. 



SAXICOLA (ENANTHE. 



De Tapuit, dien wij reeds vroeger hebben vermgld, bewoont de gematigde streken 

 van Europa beneden Lapland, tot aan Alpen en Pyreneën; ten Zuiden daarvan 

 wordt hij door S. aurita en S. stapazina vervangen. Men treft hem ook in de 

 gematigde streken van Azië en in Noord-Afrika aan. In de koudere streken behoort 

 hij tot de trekvogels, in de warmere daarentegen tot de standvogels. Velen trek- 

 ken verder zuidwaarts, dan die landen, van waar hunne daar inheemsche soortge- 

 nooten niet verhuizen; zoo b. v. verschijnen er omstreeks September en October 

 vele in Egypte, terwijl de in Spanje en Zuid-Frankrijk levende voorwerpen niet 

 wegtrekken. Op de eilanden van den Levant zijn zij volgens Sonnini gedurende 

 alle jaargetijden te vinden, gelijk ook R. B. Tristam ze als zoodanig op den berg 

 Carmel in Palestina vermeldt, terwijl zij door denzelfden schrijver in het Zuiden 

 van Palestina alleen op den trek zijn waargenomen. 



Eene verwante soort, S. leucomela, in Noord-Rusland te huis behoorende onder- 

 neemt jaarlijks geregeld togten naar het Zuiden, doch trekt in eene zuid-oostelijke 

 rigting en komt dus nooit hier te lande. 



De Gewone Tapuit bezoekt ons reeds vroeg in het voorjaar en vertrekt 

 omstreeks half September. Men ziet hem meestal op den grond, voornamelijk in 

 drooge vlakten of in de duinen, waar zijn nest soms in konijnenholen te vinden 

 is. Hij loopt schielijk en met plotseling afgebroken schreden, even als een Strand- 

 looper of Plevier, beurtelings vooruitschietende en stilstaande. Aan zijne bewegin- 

 gen is hij reeds van verre te herkennen ; ook zijn witte romp verraadt hem spoedig. 

 Onder het loopen houdt hij den staart gewoonlijk opgerigt; doch naauwelijks staat 

 hij, of hij wipt dien langzaam op en neer, gelijk de Nachtegaal. In zijne beweging 

 heeft hij iets sierlijks, nets en afgemetens ; bij het rusten op takken spreidt hij de 



