veeren uit en zit soms uren lang onbewegelijk, en welke houding hij ook aanneemt, 

 zij heeft steeds iets zachts, iets zeer eigenaardigs. 



Bijgaande afbeelding stelt het mannetje in zijn zomerkleed, en op den ach- 

 tergrond het wijfje voor. Na den herfst-rui echter vertoont het mannetje niet meer 

 die fraaie zachte kleurteekening; zijn winterkleed gelijkt veeleer naar het zomer- 

 kleed van het wijfje, met dit onderscheid evenwel, dat de vleugels en de punten 

 der staartpennen van het wijfje minder donker zijn; niettemin heeft ook zij des 

 winters fletser kleuren: zij wordt dan over 't geheel licht, graauw en nog iets 

 fletser aan de onderdeden. Door een en ander kan men dus in alle jaargetijden 

 de seksen gemakkelijk onderscheiden. 



De jongen hebben aanvankelijk dezelfde kleuren, als het wijfje in haar zomer- 

 kleed, doch zijn een weinig blanker; door ruijing krijgen zij al zeer spoedig eene 

 donkerder tint, doch zij komen eerst in den volgenden zomer tot hun volmaakt 

 gevederte, en eerst na den eersten rui tot hun winterkleed, waarin echter reeds 

 het verschil van sekse te herkennen is. 



De Tapuit nestelt op den grond of in spleten van oude muren, soms ook 

 onder steenen; voor den nestbouw bezigt hij mos, gras, paardehaar of schapen- 

 wol, welke in of aan doornheggen of aan de schuurpalen is blijven vastzitten; 

 daar, waar schapen weiden, vindt men dan ook gewoonlijk den Tapuit, die hen 

 soms van verre volgt, om zich van de uitgevallen wol meester te maken (waar- 

 van zijn Fransche naam y>Traquet pdtre" afkomstig is.) Het nest is vlak en weinig 

 afgewerkt; het bevat gewoonlijk 5 a 6 lichtblaauwe eijerên, die meestal ongevlekt, 

 soms echter met roode vlekken bezet zijn. Deze vogels broeijen tweemaal : de 

 eerste maal in April of Mei, de tweede maal in Junij of het begin van Julij. 



De Tapuit heeft weinig aanspraak op den naam van zanger; doch door zijn 

 scherp geroep zeer schielijk te herhalen, brengt hij soms een soort van ratelenden 

 zang ten gehoore. Zijn gewoon geroep klinkt als r>èk tjèh èèi dekkek". 



Deze vogels gewennen zich spoedig aan het kooileven en worden zeer mak ; 

 zij zijn echter zeer twistziek en blazen of sissen wanneer ze verstoord zijn. Men 

 voert ze even als den Nachtegaal of Kwikstaart. 



