wijl je is namelijk grootendeels graauw; haar staart is echter gelijk aan dien van 

 het mannetje. De jongen zijn, tegen den tijd dat zij het nest verlaten, over het 

 grootste gedeelte van het ligehaam gevlekt, of liever, de vederen der onder- en 

 bovendeelen van hun ligehaam zijn dan met donkere randen gezoomd; zij hebben 

 in dit jeugdig kleed veel van de jonge Roodborstjes en jonge Nachtegalen , waar- 

 mede men ze alligt zou verwarren, indien zij geen vierkanten staart hadden; ook 

 verschillen zij van deze laatsten, door de donkere twee middenste staartpennen. 



De jongen van het eerste broeisel ruijen in Augustus; na den rui zijn zij 

 ongeveer aan het oude wijfje gelijk, maar is bij de mannetjes eenig wit op den 

 bovenkop zigtbaar, terwijl de wijfjes, met uitzondering van den staart, eenkleu« 

 rig graauw zijn. Die van het tweede broeisel behouden doorgaans hun onvolkomen 

 vederkleed tot den daaropvolgenden zomer, en het schijnt dat zij niet vóór dien 

 tijd ruijen, derhalve in hun jeugdig kleed wegtrekken. Jongen en ouden verhuizen 

 gelijktijdig, in de eerste helft van September. 



Daar zij zoo algemeen zijn en zoo vele verschillende localiteiten bewonen, 

 vindt men hunne nesten ook op allerlei plaatsen, zoowel op de hoogste takken, 

 als in lage, langs het water staande wilgen en elzenstruiken, of in een diep 

 boomhol; ook nestelen zij gaarne onder rieten daken, tusschen klimop en in vensters 

 van onbewoonde huizen. Het nest is gewoonlijk slordig bewerkt, tamelijk groot en 

 vlak, uit mos, dooüe blaadjes, hooi en allerlei plantenvezels zaamgesteld en van 

 binnen steeds met eene groote hoeveelheid veeren belegd. De eijeren, waarvan 

 er vier a zes in één broeisel gevonden worden, zijn helder groenachtig blaauw en 

 worden aileen door het wijlje uitgebroeid. 



De jongen worden met insecten, vooral rupsen en muggen, opgevoed. Het 

 voedsel der ouden bestaat in spinnen, rupsen en allerhande kleine insecten; in 

 het najaar eten zij bezien, vooral die van de vlier. 



Het mannetje heelt een niet onaangenamen, doch min of meer eentoonigen 

 zang, die in sommige opzigten met den gewonen vinkenslag overeenkomt. 



De Roodstaart-Ï uinzanger is, van alle Sylviae, de eenige die een regelmatigen 

 zang deelt, en men zou zijn geluid juister fluiten kunnen noemen, daar de andere 

 soorten eigenlijk kweelen. Het gewone geroep, dat het mannetje gedurig laat 

 hooren, heelt mede eenige overeenkomst met dat van den Vink, en dikwijls is het 

 zeer moeijelijk, hen op 't gehoor van elkaêr te onderscheiden; meestal echter laat 

 de Roodstaart, bij afwisseling, eenige scherpe toonen hooren, luidende als: 



