ben eene min of meer duidelijke witte Vlek aan de vleugels. De jongen zijn graauw 

 en gevlekt, even als die der straks genoemde soort. De eijeren zijn echter glanzig 

 wit en het nest ligt tusschen scheuren van wallen of daken. 



Ook de zang van dit vogeltje heelt weinig overeenkomst net dien van den 

 Roodstaart-ïuinzanger. De laatstgenoemde heeft een vrij geregeld liedje, altijd het- 

 zelfde, altijd in denzelfden toonaard; het Roodstaartje daarentegen kweelt, en heft 

 nu eens langgerekte, dan weder zeer snel opvolgende toonen aan. De toonaard' 

 en de soort van geluid zijn bij beide vogeltjes wel nagenoeg dezelfde, ofschoon 

 dat van den Huis-Roodstaart tamelijk schor en minder helder klinkend is. 



Voor 't overige zijn deze Roodstaartjes hoogstbedaarde vogeltjes, die in ons land 

 steeds gepaard en gewoonlijk in elkaêrs onmiddellijke nabijheid leven. Hoe stil en be- 

 daard ook, zijn zij daarom echter geenszins bewegingloos; integendeel: zelfs als zij 

 stilzitten of staan, is toch ten minste hun staart in voortdurende trilling, en zij bewegen 

 en wippen dien nog sneller, dan de Kwikstaarten. Zij zijn zeer slank van vorm 

 en staan hoog op de pooten, springen zeer schielijk, doch gebruiken veeleer de 

 vleugels om, zelfs bij zeer geringe afstanden, vooruit te komen. Men ziet ze 

 zelden in gevangenschap; troirwens, vogels op de daken der huizen te verschalken, 

 is waarlijk geen gewoon vogelaar swerk. Slechts éénmaal ving ik een mannetje in 

 eene knipkooi, die toevallig open stond, zonder lokvogel. Hieruit meen ik te mogen 

 afleiden, dat zij zeer gemakkelijk te vangen zijn, indien slechts eenmaal hun ver- 

 blijf is opgemerkt. 



Wanneer wij hunne levenswijze nagaan, dan rijst onwillekeurig de vraag: 

 waarmede voeden zich deze diertjes? Immers zijn het insecten-eters, die op plaatsen 

 leven, waar geen planten worden gevonden en waar men, bij gevolg, ook geen 

 of weinig insecten kan verwachten. Voor zooverre echter bekend is, voeden zij 

 zich met spinnen, vliegen en de maden dezer insecten; daarbij komen nu nog de 

 mieren, die op de daken van pakhuizen wel te vinden zijn; muggen, die in zwermen 

 op en neer dansen en ook der Gierzwaluw tot voedsel dienen; vlinders, die rond 

 een bloemhek fladderen, en de menigte onopgemerkte insecten, die in de goten 

 krioelen. Alles te zamen genomen, mogen we dus wel als zeker stellen, dat het 

 onze gevederde dakbewoners geenszins aan het noodige voedsel zal ontbreken. Het 

 mannetje, dat ik ving, voerde ik met broodkruimels en gehakt ei, waarbij ik nu 

 en dan een vlieg of spin voegde. Hoewel het slechts eenige weken leefde, stierf het 

 toch niet aan ziekte: het vond, o jammer, zijn dood in de klaauwen eener kal. 





