DE ZWAETKOP-ZANGEK. 



SYLVIA ATRICAPILLA. 



Van de uitgebreide familie der Zangers zijn het Zwartkopje en de Tuinzanger 

 de twee in vorm en levenswijze 't meest met elkaêr overeenstemmende soorten. 

 Zij vormen, met nog eenige uitheemsche soorten, eene op zich zelf staande groep, 

 die door de geleerden nu eens als het geslacht Curruea, dan weder als dat van 

 Sylvia wordt aangeduid. 



Wat den vorm betreft, wijken beide vogeltjes van den Nachtegaal af, door 

 hun hoogeren bek, door hunne van duidelijke schilden voorziene pooten en door 

 hun niet afgeronden staart; van het Roodborstje onderscheiden zij zich hoofd- 

 zakelijk door genoemde hoedanigheid hunner pooten. Zij komen in vele opzigten 

 de Grasmusschen (Curruea) nabij, doch hebben een krachtiger snavel en kor- 

 teren staart. 



De Zwartkop-Zanger bewoont de gematigde streken van Europa en Noord- Afrika. 

 In sommige streken van laatstgenoemd werelddeel is hij een standvogel. De in 

 Zuid-Europa levende voorwerpen blijven soms gedurende den winter rondzwer- 

 ven, doch die, welke bij ons worden gezien, trekken 's winters naar Noord- 

 Afrika. Op Madeira en eenige der Kaap-Verdische eilanden zijn het standvogels; 

 ik trof ze van December tot Maart op genoemde eilanden en later, in Februarij, 

 op Madeira aan; dit leidde mij tot de onderstelling, dat zij er slechts kwamen 

 overwinteren; doch eenigen tijd later vond ik daar jongen en nesten met eijeren, 

 hetgeen duidelijk genoeg aantoonde, dat zij er standvogels zijn. Trouwens ver- 

 klaarden de inwoners van beide genoemde eilanden eenparig, dat dit vogeltje daar 

 het geheele jaar wordt aangetroffen. Op Madeira noemt men het Touti negro, op 

 de Kaap-Verdische eilanden Pardal Rouxinol. 



Dit vogeltje bezoekt ons land van half April tot in het begin van Sep- 



