tember; de mannetjes komen eenige dagen vroeger dan de wijfjes; zij paren kort 

 na hunne aankomst, en de meeste eijeren worden in het begin van Mei gelegd. 



Het nest ligt gewoonlijk in een heester of struik, zelden lager dan vijf voet 

 boven den grond; het is eenigzins slordig bewerkt en van mos, droog gras, dunne 

 worteltjes en paardenhaar zamengesteld. Het is iels kleiner dan dat van de Gras- 

 musch, waarmede het overigens eenige overeenkomst heeft. 



De eijeren, waarvan er vier a zes in een broeisel gevonden worden, zijn 

 vuilwit, met rosse en donkergrijze spikkelljes en eenige donkere vlekken aan de 

 stompe zijde. 



De jongen zijn, wat de kleur betreft, nagenoeg aan de ouden gelijk; de jonge 

 wijljes hebben een donkerbruinen en de jonge mannetjes een zwarten bovenkop. 

 De jongen, eijeren en nesten, die ik op de Kaap-Verdische eilanden aantrof, kwamen 

 volkomen met die der Europesche voorwerpen overeen. De broeitijd aldaar is 

 van Januarij tot Maart, soms later 



Wanneer deze vogels lang in gevangenschap verkeerd hebben, nemen hunne 

 veeren langs de zijden, soms ook aan krop. en buik, eene okerachtige of donker 

 isabelle kleur aan. In Noord-Afrika vond ik voorwerpen met oranjeroode keelveêren, 

 doch bevond dat dit niet de oorspronkelijke kleur, maar wel die van het stuifmeel 

 der bloemen van zekeren aloë was: de vogels steken namelijk hun kop in de 

 bloemkelken, om er de mieren uit te pikken, en alsdan kleuren zij zich onwille- 

 keurig' met het stuifmeel. 



De Zwartkop-Zanger voedt zich met insecten en bezien; sappige, weeke 

 vruchten, als peren en pruimen, eet hij mede gaarne. De jongen worden met 

 kleine rupsen en bezien grootgebragt; die van het laatste broeisel hoofdzakelijk 

 met vlierbessen en spinnen. 



De zang van het mannetje is kweelend, zeer zuiver en soms vrij krachtig 

 van toon; dikwijls laat hij geluiden hooren, die veel overeenkomst met die van 

 den Tuinzanger hebben, doch nog meer naar die van den Nachtegaal gelijken. Zijn 

 gewoon geroep klinkt nagenoeg als dat 'van den Gekraagden Roodstaart, maar is 

 minder scherp; ook roept hij dikwijls zeer schielijk „kriek, kriek'", hetgeen aan 

 hel geluid van den Krekel doet denken. 



De Zwartkop-Zanger houdt zich bij voorkeur in stille oorden op; in bergach- 

 tige landen kiest hij de zoomen der aan de bergen grenzende bosschen. Op de 

 Keap-Verdischc eilanden vond ik ze tot op G000 voet hoog, meestal in koflijplantages, 



