DE TUINZANGEB. 



SYLVIA HORTENSIS. 



Tuinzangers of Tuinfluiters zijn de algemeenste onder die Zangers, welke des 

 zomers onze tuinen verlevendigen. Zij onderscheiden zich niet zoo zeer door 

 hunne kleuren, als wel door hun groven, moduleerenden zang. De Engelsche vogel- 

 lief hebbers noemen de zangvogels al naar de soort van het geluid, dat zij voort- 

 brengen, zoo b. v. noemen zij warblers die vogels, wier geluid met de syllabes 

 „war-ble" overeenkomen; chatterers (tsjètterers), wier geluid op „tsjet-tsjet" gelijkt, 

 terwijl zij door twittering het geluid van den Distelvink, de Zwaluw en nog andere 

 vogels aanduiden. Zulke toepasselijke benamingen nu bestaan in onze taal niet; 

 anders zouden wij den hier afgebeelden vogel niet Zanger of Fluiter, maar Warbler 

 of dergelijke noemen. Eigenlijke Zangers toch zijn de Nachtegalen, Zanglijsters, 

 Roodborstjes, Leeuwerikken; eigenlijke Fluiters de geleerde Goudvinken, de Merels 

 en vele uitheemsche kooivogels; doch het hier bedoelde vogeltje is inderdaad noch 

 Zanger noch Fluiter, al zijn wij, bij gebrek van een juister woord, genoodzaakt 

 het aldus te noemen. 



Het bezoekt ons van half April tot het midden, soms tot het einde van Sep- 

 tember, en begint den nestbouw vroeg in Mei. Het nestje, waarin tweemaal gebroeid 

 wordt, ligt in hooge struiken, heesters, lage boomen of heggen en is, vrij slordig 

 uit doode grasstengels, worteltjes en vezels, mos en haar vervaardigd; haar of 

 wol dient vooral tot bekleeding van de binnenzijde. De eijeren zijn lichtgraauw, 

 eenigzins als die der Grasmusch, doch minder geelachtig, en over de geheele 

 schaal van groote en kleine, aschgraauwe en bruine, onduidelijke vlekken voorzien. 



Het voedsel, voor de ouden zoowel als voor de jongen, bestaat voornamelijk 

 in zachte rupsen, spinnen, muggen en bezien. De jongen van het eerste broeisel 

 worden echter zelden met bezien gevoerd, omdat er in Mei en Junij genoegzaam 



