zij eenmaal uitgevlogen zijn, spoedig van de ouden. Uiterlijk verschil tusschen de 

 seksen is er niet, doch meestal is het mannetje iets geler van tint dan het wijfje-. 

 Het stemgeluid van dit vogeltje is, in verhouding tot zijne grootte, tamelijk 

 sterk ontwikkeld, en zijn gewoon geroep zelfs bijzonder krachtig; het laatste kan 

 het best vergeleken worden bij de syllaben „tjif tjaf" of „tsjif tsjaf". Men hoort 

 dit geluid vooral in de maanden April en Mei, zoowel bij fraai, als bij regen- 

 achtig weder, 's Morgens begint de Lentezanger zelden vóórdat de zon reeds aan 

 den hemel staat, doch daarentegen hoort men hem 's avonds zelfs nog na zons- 

 ondergang. Dikwijls varieert hij zijn geroep en brengt dan een geluid voort, dat 

 eenige overeenkomst heeft met dat van den Boomkruiper (Certhia familiaris) , 

 luidende namelijk als : „tjief, tjief, tjief, si tjief, si tjief" , enz. ; dikwijls ook 

 verdubbelt hij de syllaben van zijn eenvoudig geroep, en vervolgt dan met 

 „tjiffie tjaffie, tjiffie tjaffte" , enz.; soms ook gelijkt zijn geluid naar dat van den 

 Pimpel; doch, al wijkt hij nu en dan van het hem eigen geluid af, toch keert 

 hij er telkens op terug, en schijnt inderdaad onvermoeibaar te zijn, want men 

 hoort hem soms uren achtereen. Ofschoon zijn geroep tamelijk eentoonig is, 

 maakt het niettemin op den toehoorder een aangenamen indruk, omdat het den 

 naderenden zomer verkondigt, en hij de eersteling is der vele Zangers, die in 

 ons vaderland den zomer komen doorbrengen. Toch ligt er wel eens iets tegen- 

 strijdigs in, wanneer wij hem in de nog gure dagen van April reeds lustig 

 hooren doorslaan, als waren wij reeds midden in den zomer, terwijl er evenwel 

 nog geen bloesem aan de vruchtboomen te zien is. Behalve zijn tamelijk eenvou- 

 dig geluid, bezit dit vogeltje nog een zeer aangenamen, zacht kwelenden zang, 

 dien men echter niet zoo spoedig verneemt, als zijn gewoon geroep; dit geluid 

 is namelijk bijzonder zwak, heeft daarenboven veel overeenkomst met het zachte 

 gekweel van den Tuinzanger, ook gaat het min of meer verloren onder de 

 krachtiger geluiden van andere vogelsoorten, te meer daar de Lentezanger ge- 

 woonlijk slechts hoog in den boom zittende zijn gezang aanheft daarbij komt nog 

 dit eigenaardige, dat de Lentezanger juist eerst dan begint door te zingen, wan- 

 neer hij door zijne gevederde natuurgenooten daartoe wordt aangemoedigd. 



In het najaar hoort men van dit vogeltje iets, dat wel als eene groote bij- 

 zonderheid mag aangemerkt worden; wanneer het zich namelijk in gezelschap 

 van de straks genoemde soort (Sylvia trochilus) bevindt, dan bootst het dikwijls 

 het geroep dezer soort na. Van dit feit heb ik mij bij herhaling overtuigd. Aan- 



