DE BOSCHZANGEB. 



PHYLLOPNEUSTE SIBILATRIX. 



De Boschzanger of Fluiter, dien wij bij de beschrijving van Lente- en Zomer- 

 zanger reeds hebben aangehaald, is hier te lande minder algemeen, dan in België 

 en Frankrijk; nogtans vindt men hem iederen zomer ook hier in de boschjes en 

 plantages, soms ook in tuinen, doch gewoonlijk minder talrijk dan de twee straks 

 genoemde soorten. Hij verschilt van beiden hoofdzakelijk door zijne naar evenre- 

 digheid langere vleugels, langer ligchaam, kortere pooten en helderder tinten. 



Gelijk zijn naam aanduidt, leeft hij in bosschen en verkiest hij streken met 

 digt geboomte boven tuinen en beplante straatwegen; vandaar dat deze vogeltjes 

 hier te lande minder talrijk voorkomen. Gewoonlijk ziet men ze alleen of' gepaard, 

 doch uiterst zelden in gezelschap van meer voorwerpen of met andere soorten. 

 Het mannetje verlaat zijn broeijend wijfje dikwijls tot op zeer groot e afstanden, 

 zijn steeds bevallig liedje zingende. Altijd is het in beweging; springen, vooruit- 

 schieten, haastig een klein insect wegpikken, ziedaar zijne geregelde dagelijksche 

 bezigheden; en dan weer worden de veeren uitgezet, de kuif opgerigt en een 

 nieuw accoord aangeheven, en zoo gaat het voort, van den vroegen ochtend tot 

 in den namiddag. Inderdaad zijn de Boschzangers bijzonder lieve vogeltjes, en ook 

 hun zang, ofschoon kort en uit dezelfde strophe bestaande, heeft iets zachts en 

 aanlokkelijks. Onder het zingen trilt het mannetje met den staart, slaat de vleugels 

 schielijk op en neer en steekt den kop regt vooruit; meestal verlaat het eensklaps 

 zijne zitplaats, zoodra zijn liedje is uitgezongen; zijn loktoon is een zacht en 

 zuiver, zeer gerekt „foeiet". Liefelijk en helder zijn al de toonen, die het voort- 

 brengt; zacht en bevallig, even als zijne bewegingen, even als zijne kleuren zacht 

 en bevallig zijn. 



Uiterlijk verschil van sekse is bij deze vogeltjes niet waar te nemen, doch 



