de jongen zijn, even als die van den Zomer- en Lentezanger, bleeker en meer 

 zacht nankingkleurig op de onderdeelen, graauwer op de bovendeelen. 



De Boschzangers broeijen vrij laat, en hun nest is zeer zelden vóór Mei tot 

 broeijing gereed. Het ligt op den grond, tusschen mos, hoog gras of afgevallen 

 talken, soms ook in digte heesters, in het eerste geval is het ovenvormig, in 

 het tweede heeft het. min of meer den vorm van een bal, maar steeds met den 

 ingang op zijde. Het wordt zaamgesteld uit de materialen, die in de onmiddellijke 

 nabijheid aanwezig zijn; daardoor komt het zoo zeer met de plaats, waarop het 

 zich bevindt, overeen, dat zelfs de op den grond levende vijanden van dit vogeltje 

 (wezels, ratten en katten) het moeijelijk, ja zelden ontdekken. Voor het binnen- 

 werk worden zachte worteltjes en zachte plantenvezels gebezigd. Men kan het 

 hierdoor van de nesten der Lente- en Zomerzangers onderscheiden; want deze 

 beide soorten gebruiken steeds veeren tot voering van haar nest, doch de Bosch- 

 zanger doet dit nooit. De eijeren — elk broeisel bevat er vijf a zes — zijn aller- 

 fraaist: zacht rosé met kleine donkerroode vlekjes, die zoo gelijkmatig verdeeld 

 zijn, alsof ze er met de pen op geteekend waren. 



Het voedsel dezer vogeltjes bestaat hoofdzakelijk in insecten, /vooral muggen, 

 kleine spinnen en rupsen. De eijeren van kleine insecten schijnen zij daarentegen 

 niet te eten, en daaraan zal het dan ook wel moeten toegeschreven worden, dat 

 zij eerst later in de lente tot ons overkomen. 



Men kan ze in den gevangen staat levend houden, doch dit vereischt zeer 

 veel zorg. Zoodra men er een gevangen heeft, beginne men met hem een paar 

 kleine meelwormen te geven, en bestrooije den bodem der kooi met miereneijeren. 

 Hoe stiller de gevangene wordt behandeld, des te beter en spoediger zal hij zich 

 aan zijne veranderde levenswijze gewennen; de meeste zwakkere vogels sterven 

 door het schudden en herhaaldelijk verplaatsen der kooijen, waarin zij uren lang 

 gedragen en verhuisd worden, alvorens het oord hunner bestemming te bereiken. 

 Eten zij maar eerst, dan volgt het overige als van zelf; doch zijn zij stil en 

 worden zij, wat de vogelaars noemen: „bol", dan waarlijk doet men 't best, hun 

 de vrijheid terug te geven. Het zijn toch te nuttige diertjes, dan dat hun doelloos 

 het leven, het zoo vrije, onbezorgde leven zou worden ontnomen. Bij eene goede 

 behandeling echter houden velen het den geheelen zomer in de kamer of de 

 kooi uit, zoo goed alsof zij daar werkelijk t'huis hoorden. Sedert twee maanden 

 heb ik er een in de kamer rondvliegen; nu en dan neemt het zijn intrek in eene 



