DE WIELEWAAL. 



ORIOLUS GALBULA. 



Er bestaat in Europa slechts ééne soort van het geslacht Orlolus. Het -vader- 

 end der Wiele walen in het algemeen is Indië en de eilanden van den Indischen 

 Archipel. In Afrika komen eenige soorten voor, doch, in verhouding tot de ver- 

 schillende in Indië levende Wielewalen, is hun aantal daar zeer gering. Deze vogels 

 hebben zeer kennelijke vormen en zijn dan ook, ofschoon eenige soorten min of 

 meer 'tot andere vogelgeslachten schijnen over te hellen, toch gemakkelijk genoeg 

 daarvan te onderscheiden. De Wielewalen kunnen het best vergeleken worden met 

 de Spreeuwen, doch hun bek is veel krachtiger en hun voetwortel korter. In vele 

 opzigten komen zij de Lijsters nabij, van welke zij echter weder verschillen door 

 hun korten voetwortel en langere vleugels, waardoor zij eenigzins de Pestvogels 

 (Ampelis) naderen. Men kan dus de Wielewalen beschouwen als spreeuwachtige 

 vogels, die echter, wegens eenige eigenaardige, van de Spreeuwen verschillende 

 vormen, een op zich zelf staand geslacht uitmaken. 



Bij alle bekende soorten is de kleur geel of groenachtig geel en zwart. Zij ver- 

 schillen onderling weinig in grootte; de kleinste soorten zijn iets minder zwaar 

 dan de Gewone Spreeuw, terwijl de grootste naauwelijks de Zwarte Lijster over- 

 treffen. 



Onze Wielewaal bewoont het gematigde Europa, en verlaat dit na den broei- 

 tijd, om in het Noorden» en Noordoosten van Afrika te overwinteren. Hij komt 

 ons omstreeks het einde van April bezoeken, en verlaat ons weder tegen het einde 

 van Augustus of het begin van September. In boschrijke streken is hij meer al- 

 gemeen dan bij ons, hoewel hij daarom in Nederland nog volstrekt niet tot de 

 zeldzaamheden behoort. Bijna overal draagt hij een met zijn stemgeluid strooken- 

 den r naam. In sommige streken van Frankrijk heet hij behalve Loriot ook Merle 



