(Tor, onder welken titel (Goudmerel) hij ook hier te lande dikwijls wordt aan- 

 geduid. Vogelaars en landlieden noemen hem ook wel Wiewou of Gele Gou. 



Het wijfje is zeer gemakkelijk van het mannetje te onderscheiden door hare 

 meer eenvoudige kleuren; het zwart aan kop, vleugels en staart ontbreekt bij 

 haar geheel; hare bovendeden zijn fletsgroen, hare vleugel- en staartpennen iets 

 donkerder, hare onderdeelen licht graauw en overlangs gestreept, en slechts de 

 zijden van het ligchaam en den kop hebben eene gele kleur, die veel minder helder 

 is dan bij het mannetje. De jongen verschillen van de ouden doordien zij veel 

 blanker en meer gestreept zijn; zij hebben eenige overeenkomst met het oude 

 wijfje, maar zijn nog fletser. 



Onze Wielewaal paart in het begin van Mei en begint omstreeks de helft dier 

 maand met den nestbouw. Het nest bevindt zich veelal boven in den boom, zeld- 

 zamer op de onderste takken, soms heeft men het zelfs aan over het water 

 hangende boomtakken gevonden. Gewoonlijk bevestigt hij zijn nest aan twee of 

 meer takjes, zoodat het als een bakje hangt; in de meeste gevallen is het nap- 

 vormig, hoewel men er dikwijls veel verschil in vorm en grootte bij aantreft. De 

 bouwstoffen bestaan uit hooi, verschillende plantenvezels, spinnewebben, zachte 

 blaadjes en mos, en voor het binnenwerk uit koe- of paardenhaar, soms ook uit 

 veeren. 



De eijeren, waarvan er gewoonlijk vier in één broeisel gevonden worden, 

 zijn iets grooter dan die van den Spreeuw, en lichtblaauw van grondkleur, met 

 eenige grooté en kleine, lichte en donkere vlekken; gewoonlijk zijn er aan de 

 stompe zijde der schaal eenige donker purperroode stippen zigtbaar. Alleen het 

 wijlje broeit, en de jongen worden door beide ouden met insecten gevoerd. Als 

 er een tweede broeisel komt, worden de jongen met insecten en bezien grootge- 

 bragt. 



Het voedsel der ouden bestaat uit allerhande weeke insecten, bezien en zachte 

 vruchten. Men beweert dat de Wielewaal een beruchte kersendief is; doch ik 

 meen opgemerkt te hebben, dat het hem in de kerscngaarden hoofdzakelijk te 

 doen is om insecten, vooral rupsen, te zoeken; althans bij het ontleden van een 

 door mij in een kersengaard gedood mannetje , vond ik geen enkele kers , doch 

 vele overblijfselen van rupsen en vliegen. Nu moge het waar zijn, dat hij gaarne 

 kersen eet, maar dit neemt niet weg, dat er, wat het stelen van kersen betreft, 

 wat te veel op zijne rekening wordt gesteld. Vlierbeziën schijnt hij niet te eten. 



