De zang van het mannetje heeft iets kennelijks en gelijkt, al naar men 't er 

 uit verstaan wil, eenigzins naar de woorden: wieloallo of flüoe-allow. Dikwijls, vooral 

 's morgens vroeg, roept hij ivieloe, ivieloe, en laat nu en dan eenige scherpe toonen 

 hooren, als: chèch, chèch; het gewoon gefluit herhaalt hij zelden meer dan vijf 

 of zesmaal achtereen. Op het warmste gedeelte van den dag hoort men hem zelden, 

 behalve tegen den tijd dat hij wegtrekt, als wanneer men ouden en jongen geza- 

 menlijk hoort roepen en fluiten. 



De Wielewaal is schuw en onrustig van aard; reeds 's ochtends vroeg is hij 

 in de weer, en dan waagt hij zich tot op den grond; bij het minste gerucht echter 

 vliegt hij op, en eenmaal verjaagd zijnde, keert hij zelden terug, maar verhuist 

 dan naar een ander oord. 



Men vangt ze niet gemakkelijk; de weinige voorwerpen, welke men in kooijen 

 ziet, zijn dan ook jong uit het nest verkregen; oude voorwerpen sterven spoedig 

 in gevangenschap, en het vereischt veel zorg om de jongen op te kweeken. Wil 

 men ze in het leven houden, dan moeten zij in den beginne met weeke insecten 

 of stukgehakte meelwormen gevoed worden; blijven zij hierop eenige dagen in 

 het leven, dan kan men hun wat gehakt raauw vleesch toedienen; naarmate zij 

 ouder worden, geeft men hun droog voedsel, namelijk kruimels brood enmieren- 

 eijeren. Zoolang zij te jong zijn om alleen te kunnen eten, moet men hun geene 

 levende meelwormen geven; later kan men hun tot twintig stuks daags toedienen 

 Een goed voedsel voor Wielewalen bestaat uit broodkruimels, geschrapte peen, 

 wat havergort en maanzaad, goed door elkander gemengd; gekookte krenten en 

 fijngehakt vleesch eten zij gaarne. 



Bij goede behandeling kan men ze wel zes jaar in 't leven houden , doch men 

 zorge vooral voor groote en uiterst zindelijke kooijen, aangezien zij, als hun ge- 

 vederte vuil wordt, spoedig wegkwijnen en aan tering sterven. Daar zij ook geen 

 koude kunnen verdragen, moet men ze 's winters binnenshuis houden. Heeft men 

 deze voorzorgen behoorlijk in acht genomen, dan worden zij in gevangenschap 

 spoedig mak en zijn dan zeer vrolijke en oplettende vogels. Het wijfje zingt niet; 

 alleen het mannetje laat zich nu en dan hooren; trouwens zijn zij, als kooivogels, 

 meer gezocht om hunne schoone kleuren, dan om hun zans. 



