DE BOOMPIEPEE. 



ANTIIUS ARBOREUS. 



Piepers hebben, wat hunne kleuren betreft, veel overeenkomst met de Leeu- 

 werikken ; ten opzigte van den vorm van hun snavel daarentegen komen zij meer 

 de Zangers nabij. Zij zijn over den geheelen aardbodem verspreid, vertoeven hoofd- 

 zakelijk op den grond, zijn zeer vlug in hunne bewegingen, doch stil en zacht- 

 aardig; zij leven, behalve in den trektijd, eenzaam of gepaard, voeden zich met 

 zaden en insecten en dragen, naar mate van seizoen of leeftijd, een eenigzins ver- 

 schillend vederkleed. 



In Nederland komen de volgende soorten voor: de meest algemeene, de Gras- 

 pieper (A. pratemis), de Rots- of Steenpieper (A. petrosus), de Duin- of Zand- 

 pieper (A. campestris), de Groote of Richardspieper (A. Richardi) en de hier te 

 beschrijven soort, de Boompieper. 



Deze bezoekt ons van half- of hel laatst van April tot het einde van Augustus 

 of begin, van September, en wordt vooral in de meer houtrijke provinciën van ons 

 vaderland aangetroffen. De Boompieper leeft niet, gelijk men, naar zijn naam te 

 oordeelen, zou onderstellen, in bosschen en boomen, maar houdt zich bij voor- 

 keur in heggen of op een droogen , met heesters bedekten bodem op. Zelden rust 

 hij in het hooge geboomte, en meestal leeft hij in eenzaamheid. 



Het mannetje heeft een zachten , welluidenden zang , nagenoeg als dien van den 

 Winterzanger (Accentor modularis) , doch minder onregelmatig en eenigzins met 

 het gekweel van den Kanarievogel overeenkomende, namelijk, van zulke Kanaries, 

 die zich niet, zoo als gewoonlijk, overschreeuwen. Even als de Grasmusch , vliegt 

 hij zingende omhoog ; daarentegen maakt hij onder het dalen eene zijwaartsche be- 

 weging , waarbij zijne vlugt nagenoeg een halven cirkel beschrijft, iets dat de Gras- 

 musch nimmer doet. Zijn gewoon geroep is een scherpluidend »(siep-iep , \ hetgeen 



