waarin de eijeren worden uitgebroeid, namelijk 13 a 14 dagen. De jonge Piepers 

 worden door beide ouden met insecten en kleine slakjes grootgebragt ; eerst 

 wanneer zij geheel op hun eigen wieken moeten drijven, nuttigen zij zaden. Het 

 voedsel der ouden bestaat hoofdzakelijk in zachte zaden, doch gedurende den 

 broeitijd geven zij de voorkeur aan insecten. 



De Boompieper bezit vele hoedanigheden, die hem als kooivogel zeer aanbe- 

 velen; 't is daarom wel te betreuren, dat men hem hier te lande steeds over 't 

 hoofd ziet. De vogelvangers van beroep beschouwen namelijk alle Piepers als 

 «soorten van Leeuwerikken die niet zingen", vandaar dal vele vogelliel hebbers, 

 misschien te zeer vertrouwende op de kennis der vogelaars, het niet der moeite 

 waardig keuren, aan eene voor hen vreemde vogelsoort de zorgen kosten van on- 

 derhoud te besteden. Men diende evenwel te bedenken, dat er vele vogelsoorten 

 bestaan, die gedurende een groot gedeelte van het jaar volstrekt geen geluid voort- 

 brengen, doch in de lente (indien men ze van het najaar at zorgvuldig heelt ge- 

 voerd en opgekweekt) onverwachts hun liefelijk gezang doen hooren en dan wer- 

 kelijk muziekale talenten aan den dag leggen. Tot deze vogelsoorten nu behooren 

 ook de Piepers, en vooral de Boompieper, die meer nog, dan de overige Euro- 

 pesche soorten, met de gave van zang is bedeeld. Mannetjes, die in den voor- 

 zomer gevangen en in doelmatige kooijen op het voor hen benoodigde voedsel ge- 

 houden zijn , zingen gewoonlijk reeds binnen eenige dagen ; doch in het voorjaar 

 worden er minder gevangen, dan in den herfst, en de voorwerpen, die in laatst- 

 genoemd jaargetijde gevangen worden, blijven geruimen tijd stil. Zij zijn echter 

 zoo mak en vertrouwelijk, zoo zachtaardig en zoo sierlijk in hunne bewegingen, dat, 

 ook al ontbrak hun de zang geheel, zij nogtans allerliefste kooivogels mogen ge- 

 noemd worden. Tamheid is eene der uitmuntendste hoedanigheden, die bij een vogel 

 kunnen worden aangetroffen; daardoor toch wordt hij, als kooivogel, metterdaad 

 een «huisvriend". Schuwheid daarentegen maakt hem voor zich zelven ongelukkig 

 en voor anderen onverdragelijk. De vogel, die uit vrees voor den mensch zich kop 

 en vleugels stukvliegt, blijft zijn leven lang een «vreemdeling"; voor hem is de 

 kooi, in den waren zin van het woord, eene gevangenis. De Boompieper echter 

 laat spoedig alle vrees voor den mensch varen, en reeds eenige uren nadat hij 

 door net of strik verschalkt werd, begint hij naar voedsel om te zien. Gewoonlijk 

 neemt hij dit zonder tegenzin; hij eet en drinkt, loopt met bevallige stapjes zijne 

 bekrompen woning rond, en gevoelt zich schijnbaar volkomen op zijn gemak. 



