van gelijke grootte als die van Mot. alba, maar spitser, en grijsaehtig van 

 grondkleur met okergele vlekken, die hier en daar door het grijze als hcènvloeijcn , 

 of er mede gemarmerd zijn; eenige kleine, donkergraauwc stipjes en soms streepjes 

 zijn over het geheel verspreid. Het wijfje broeit dertien a veertien dagen, en, even 

 als bij de Gewone soort, zijn de jongen reeds spoedig in staat het nest te ver- 

 laten. Volgens Dr. A. E. Brehm moeten zij dit reeds op hun veertienden dag kun- 

 nen doen; nu is het waar, dat jonge Kwikstaarten reeds het nest verlaten en be- 

 hendig wegloopen vóórdat ze nog in de veeren zitten; maar toch komt mij dat 

 emanciperen reeds op den veertienden dag wel wat heel vroeg voor; immers 

 kunnen jonge Leeuwerikken eerst met hun achttienden of twintigsten dag loopen, 

 en toch zijn de Leeuwerikken niets minder vlug dan de Kwikstaarten. Niettemin 

 is Brehm overigens zeer juist in zijne waarnemingen, en niet minder juist en geestig 

 in zijne beschrijvingen. 



De jonge voorwerpen worden met allerlei kleine water- en land-insecten 

 grootgebragt. In de wijze van het voedsel te vangen en de jongen te voeren, als=- 

 mede in de keuze van het voedsel der ouden, komt deze soort in alle opzigten 

 de Gewone of Witte zeer nabij. Het stemgeluid van dezen vogel bestaat uit dezelfde 

 toonen als die der beide overige soorten, en men zou eigenlijk kunnen zeggen, dat 

 dezelfde strophen door Mot. alba gerekt en duidelijk, door Mot. /lava schielijk 

 en scherp, en door Mot. sulplmrea bedaard en krachtig worden uitgedrukt. In 

 sommige opzigten heeft laatstgenoemde Kwikstaart echter nog iets bijzonders, 

 namelijk een stootend helder geluid, als: „fu-imk, wicchicehie-tjirrrt" , dat men 

 meestal verneemt, als hij in het najaar in de boomen zit, even vóórdat hij opvliegt. 



In hunne wijze van bewegen komen deze vogels geheel met de Gewone of 

 Witte soort overeen; zij trippelen even behendig als deze van den eenen steen op 

 den anderen, schieten over den vlakken grond op eens pijlsnel vooruit, en vangen 

 muggen in de vlugt langs den grond. Zij zijn zeer levendig en onrustig van aard, 

 niet twistziek, maar toch groote levenmakers, vooral wanneer zij een Koekoek of 

 roofvogel zien. Volgens Brehm worden vele broeisels door den Koekoek vernield, 

 en vele jongen, bij hevige regens, door het water der beken verzwolgen, dik- 

 wijls ook door Katten, Marters, Bunsings en Ratten, of door Kraaijen en Eksters 

 geroofd. 



Men kan deze vogels in de kooi houden, mits die ruim en op gelijke wijze 

 als voor de Gewone soort is ingerigt; men geve hun hetzelfde voer als aan deze 



