

Omstreeks dien tijd worden er vele in gezelschap van andere Leeuwerik- 

 soorten gezien; zij vliegen met korter vleugelslagen dan de Gewone Leeuwerikken, 

 in wier gezelschap zij wegtrekken. In het najaar ziet men ze ook door Gorzen, 

 Piepers en Kwikstaarten vergezeld; ook op de vinkenbanen worden zij dan dikwijls 

 gevangen. Op de Alpen verschijnen zij tegen den tijd dat de Hoornleeuwerik (A. 

 alpestris) aldaar verhuist, en in het begin van December trekken zij weder van 

 daar naar Spanje en Noord-Afrika. 



Men vangt ze gewoonlijk met leeuweriknetten , vooral in het voorjaar, van 

 Maart tot Mei. 



In de kooi geeft men hun gekneusd hennepzaad, broodkruimels, meelwormen 

 en miereneijeren ; een zeer goed voedsel bereidt men hun uit grol' gemalen boekweit 

 en gele erwten, met broodkruimels, maanzaad en bruine suiker vermengd. Hunne 

 kooijen dienen op gelijke wijze, als die van den Gewonen Leeuwerik, ingerigt en 

 van een graszoodje voorzien te zijn. Zij baden zich gaarne, drinken veel en eten 

 betrekkelijk weinig. In gevangenschap worden zij zelden zoo vertrouwelijk als de 

 gewone soort , ofschoon zij bij zorgvuldige behandeling hunne vreesachtigheid lang- 

 zamerhand afleggen. 



