leven, verscheidenheid van kleuren aan, en de Kuifïeeuwerik van Zuid-Frankrijk 

 is soms even ros gekleurd, als die der woestijnen. Zelfs hij de hier te lande op 

 het lichte zeezand levende Kuifleeuwerikken vertoont zich eene rosse tint aan de 

 binnenzijde der kleine vleugelpennen, ofschoon zij meestal hleeker en duidelijker 

 gevlekt zijn, dan hunne in België, Duitschland en Noord-Frankrijk te huis be- 

 hoorende soortgenooten. In Engeland behoort deze vogel tot de zeldzaamheden, 

 terwijl hij het menigvukligst in Duitschland voorkomt. 



Er bestaat bij deze vogelsoort een opmerkelijk verschil in de grootte der 

 individuen, hetgeen echter niet aan het onderscheid van sekse toe te schrijven is. 

 Mannetje en wijfje dragen hetzelfde graauw gevlekte vederkleed. De jongen daar- 

 entegen zijn zeer verschillend en zelfs zeer fraai geteekend: al hunne vederen 

 hebben breede witte randen; zelfs die van bovenkop en kuif zijn als geborduurd. 

 Voor zooverre bekend is, zijn de jongen na den rui (Augustus) aan de ouden 

 gelijk; ten minste worden er na dien tijd geene meer met lichtgerande veeren 

 aangetroffen. 



Zijn nest vindt men op den grond tusschen gras of lage planten; het is 

 zeer slordig bewerkt en uit gras en haar of dunne plantenvezels zamengesteld. 

 De eijeren zijn vuil rosachtig wit, en over de geheele schaal met bruine en 

 graauwe vlekken bezet. Het eerste broeisel bevat gewoonlijk 5 a 6, het tweede 

 3 a 4 eijeren, die door beide ouden beurtelings worden uitgebroeid. De jongen 

 loopen reeds met den tienden of elfden dag, en verwijderen zich soms zeer 

 verre van het nest, hetgeen, daar zij alsdan nog niet in slaat zijn zelf in hun 

 onderhoud te voorzien, den ouden veel moeite veroorzaakt, om hen te voeden 

 en te beschermen, vooral ook om hunne schuilplaatsen te vinden, waarin menige 

 vogel zich soms bedriegt, hoe scherp zijn oog ook zien moge. 



De ouden voeden zich met zaden, jong groen, kleine wormen, torren en 

 sprinkhanen. 



De zang van den Kuifïeeuwerik is krachtig, doch heeft niet dat jubelend geluid 

 van den Akkerleeuwerik, niet dat zuiver streelend gekweel, die helder klinkende 

 zilvertoonen van den Boomleeuwerik; toch is hij een groot zanger en zingt het- 

 zelfde liedje, als de beide anderen; door zijnen sterkeren bouw echter brengt hij 

 een baryton-, de Akkerleeuwerik daarentegen een tenor-geluid voort. Zijn zang 

 is meer eene aaneenschakeling van krachtige, zuivere toonen, minder een vloei- 

 jende andante, zoo als beide zijne geslachtsgenooten te hooren geven. Zijn gewoon 



